Mongol Badarchin Israel (10)

https://www.facebook.com/AmaiMiniiNegUdur?ref=hl

Дэлгэрэнгүйгээр унших »

Mongol Badarchin Jordania (1)

https://www.facebook.com/AmaiMiniiNegUdur?ref=hl

Дэлгэрэнгүйгээр унших »

DSCN0247

https://www.facebook.com/pages/%D0%90%D0%BC%D0%B0%D0%B9-%D0%A1%D0%B0%D0%B9%D0%BD-%D0%A1%D1%83%D1%83%D0%B6-%D0%91%D0%B0%D0%B9%D0%BD%D0%B0-%D1%83%D1%83/268749939872467

Дэлгэрэнгүйгээр унших »

Mongol Badarchin Syria (1)

https://www.facebook.com/AmaiMiniiNegUdur?ref=hl

Дэлгэрэнгүйгээр унших »

Mongol Badarchin Turkey (1)

https://www.facebook.com/AmaiMiniiNegUdur?ref=hl

Дэлгэрэнгүйгээр унших »

Mongol Badarchin Greece (2)

https://www.facebook.com/AmaiMiniiNegUdur?ref=hl

Дэлгэрэнгүйгээр унших »

20060123-DSCN9306

Сайн байна уу? миний энэ тэмдэглэл ”Монгол Бадарчин” цувралын  2 дахь бүлэг болох “Амьдрал Сайхан шүү” номд орж байгаа тул түүнийг авч уншаад блогийн зургуудтай хослуулж, миний аяллыг илүү сайн мэдрээрэй! Баярлалаа. 

Дэлгэрэнгүйгээр унших »

Mongol Badarchin Vatican (1)

Дэлгэрэнгүйгээр унших »

Mongol Badarchin Italy (10)

https://www.facebook.com/AmaiMiniiNegUdur?ref=hl

Дэлгэрэнгүйгээр унших »

Mongol Badarchin france (1)

https://www.facebook.com/AmaiMiniiNegUdur?ref=hl

Дэлгэрэнгүйгээр унших »

МӨРӨӨДЛИЙН ЭФФЕЛЬ
2006 оны 01 сарын 11.
№08, Франц улс, Леон хот.
Франц улсын Сэнт Этиен, Леон хотуудад хэд хоноод, нийслэл Парис хотыг нь “дайлахаар” шийдлээ. Найз Гарспар нийслэл ордог хурдны замын уулзвар дээр гаргаж өгөөд, би замын унаагаар Парис явахаар болов. Хурдны зам дээр зогсвол зуугаас дээш км цагийн хурдтай яваа машинд миний царай замхарч бас хурдны зам дээр унаа зогсоох хориотой байдаг тул хурдны замын төлбөр төлдөг газар луу эхний машинаар хүргүүллээ.
Парис гэсэн бичгээ барин төлбөрөө төлж буй жолоочид харагдах газар зогсоход янз бүрийн машинууд өмнүүр өнгөрч байсан ч намайг тоож авах, зүг таарах унаа олдохгүй нилээд удав. Нэгэн араб царайтай хүн “Чиний бичиг баримт, виз зүгээр үү?” гэж асуугаад, асуудалгүй гэдгийг сонссоныхоо дараа “Тэгвэл суу, би бас Парис орно” гэж эелдэг өнгөөр хэллээ.
Би өмнө нь хэзээ ч араб хүнтэй ойр дотно харьцаж үзээгүй тул бага зэргийн гайхсан байдалтай байв. Манайх шиг гадаад харилцаа султай, мэдээллээ Монгол сэтгүүлчдээсээ бус гадны мэдээллийн хэрэгслүүдээс орчуулж авдаг улс барууны хэвлэл мэдээллийн ухуулга суртлын нөлөөнд лав орсноос болж араб гэхээр л амиа золиослогч гэсэн ойлголт миний толгойноос гарахгүй байв.
Машин төлбөрөө төлөөд замаас гарч зогсох үед ачаанд нь цүнхээ хийгээд жолоочийн хажуугийн суудалд нэг л сэжиг тээж суув. Тэрээр Германаас хуучин машин авч, Мароккод зардаг гэж ажлаа танилцуулж, саяхан авсан Audi машинаараа Парист байгаа гэр бүлийнхэнтэйгээ уулзаж, ислам шашныхаа нэгэн баярыг хамт тэмдэглэх гэж байна гэв. Леон хотоос ямар ч унаа дамжилгүй шууд Парис орох болсондоо баяртай байлаа.
Бид хөдлөөд нилээд хурдтай явж байсан ч манай хүн эргэн тойрноо байнга ажиглан “Францын нутагт маш анхааралтай машин барихгүй бол цагдаа нар нь их хүнд сурталтай, бас маш үндсэрхэг, арьс өнгөний үзэлтэй, баригдвал ёстой тамлаж гарна” гэлээ. Биднийг явж байх зуур нар жаргаж эхлэв. Мухамед гэж өөрийгөө танилцуулсан 45 орчим насны бавайсан сахалтай эр хурдны замын хажуугийн шулуун зураасыг даваад зогсчихлоо. Яах гэж хурдны замын зурвасыг давж зогсож байгаа юм бол доо гэж бага зэрэг айдастайгаар бодож байтал тэрээр машиныхаа өмнө жижигхэн хивс дэвсээд машины зүг мөргөж эхэллээ. Нийт хүн амын 3% нь ислам шашинтай улсад төрж өссөн хэрнээ юу хийгээд байгааг ойлгохгүй, машиндаа мөргөж буй үйлдлийг гайхан харж зогсов. Бараагаа борлуулаад, мөнгөөрөө үлдсэн бараагаа цохиж мялаадаг ёс Монголын наймаачдад байдагтай адил үйлдэл юм болов уу ч гэж бодлоо.
Мусульманууд (Ислам шашныг шүтдэг хүмүүс) Саудын Араб улсад байдаг “Мекка” гэх ислам шашныг үндэслэгч Мухамедын шарилын зүг залбирдаг юм гэж машиндаа суусны дараа тэрээр тайлбарлах үед худалдах гэж буй машин үүнд ямар ч хамаагүйг, зүг чиг нь тэгж таарсныг ойлголоо.
Би ислам шашинтай хүмүүсийг олноороо сүмд нэгэн зэрэг мөргөж, уншлагаа хэлж буйг зурагтаар бишгүй харсан ч энэ удаа миний хажууд мөргөж, зан үйлээ хийж байсан нь үнэхээр сонин байв. Энэ шашныг нэг бүрчлэн судалж сурах хэрэгтэй юм байна.
Би Тэнгэр шүтдэг, Буддын гүн ухааны сургаалыг дагадаг хүний хувьд газар өвдөглөж, урагш бөхийж мөргөхдөө «Ум Мани Бадми Хум» гэж залбирдаг, харин ислам шашинтай энэ хүн ном судраа бүгдийг нь цээжээрээ уншиж, мөргөлийн үйлдлүүдээ яг нэг бүрчлэн хийж байсан нь надад гүнзгий сэтгэгдэл төрүүлж, тун сонирхолтой санагдлаа. Жижиг савтай ус гаргаж алганаасаа тохой хүртэл угааж, гутлаа тайлж, хөлөө бас цэвэрлэсэн нь гайхшралыг улам ихэсгэв.
Аяллынхаа төдийгүй амьдралдаа анх удаа араб хүнтэй нэг машинд сууж, мөргөл үйлдэж, залбирч байхыг нүдээрээ харж, сэтгэлээрээ мэдэрлээ. Америк улсад арабуудын оршин суудаг дүүргийн хажуугаар анх удаа машинтай явж байхдаа тэднийг хараад, террористууд явж байгаа мэт харагдаж байсан нь дэлхийн мэдээллийн хэрэгслэлийг гартаа атгасан улсуудын улс төрийн тархи угаалга надад хэрхэн нөлөөлснийг харуулж байв.
Зам дээр ганцаар зогсож буй Ази, Монгол төрхтэй аянчныг унаандаа аваад, хоолоор дайлсан араб хүнийг хараад “Арабууд гэж хэн юм бол оо?” гэж би өөрийн эрхгүй бодлоо.
Мароккогийн хөгжим тоглуулсан машин хурдны замаар баруун зүг хөдөлж, маш уянгалаг гоё аялгуутай дууг нь сонсоод арабууд үнэхээрийн сайхан урлагтай юм шиг санагдлаа.
Францын нийслэлийг “дайлаад” цааш Англи, Америкийн Нэгдсэн Улсыг туулж эх орондоо жил хагасын дараа харих төлөвлөгөөнд минь өөрчлөлт орж эхэлснийг би тухайн үед мэдээгүй байв. Эртний гэх соёлтой энэ хүмүүс хэн юм бол оо?
Хэдэн цаг гаруй явсны эцэст Парис хотын зах руу орж эхэллээ. Олон зүг салж нийлсэн хурдны замын хаагуур нь яаж яваад байгааг ойлгохгүй байсан ч “Paris” гэсэн бичигтэй том ногоон самбарыг дагаад байвал хотын төв рүү орж болно гэдгийг хэлийг нь мэдэхгүй хүний нутагт гадарлаж байв.
Эффелийн цамхаг гэх төмөр байгууламж харанхуйд маш үзэсгэлэнтэй харагддагийг дэлгэцээр болон зургууд дээр харж байсан бөгөөд хот руу орж ирэхэд шууд харагдах байх гэж найдсан ч Парис гэх хот нь Европт төдийгүй дэлхийн хамгийн том хотуудын нэг гэдгийг тухайн үед бүрэн ойлгоогүй байлаа.
Захын дүүргүүдээр нилээн удаан явлаа. Мухамед: “Би уул нь энд хурдны замаас гараад харих ёстой юм. Гэхдээ чамайг төв рүү бага зэрэг дөхүүлье, чи хаашаа хүрмээр байгаа юм?” гэж надаас асуулаа. Би аялж эхэлсэн цагаас хойш яг ийм тийм гэсэн төлөвлөгөө хийхгүй хувь заяагаа дагаж байгаа болохоор “Парис хотын төв хүрвэл сайн байна” гэж хариуллаа.
Бид хоёр хэд хэдэн сүлжээ замаар явсаар нэг тунелийн доор тэрээр огцом зогслоо. “За, чи маш хурдан буугаарай, би энд зогсож болохгүй, эндээс би буцаад явна. Чи замаас гараад нийтийн тээвэрт сууж хотын төв рүү дөх. Хэрвээ би хурдны замаас гарвал буцаад орох гэж маш холуур тойрох болно. Чамайг хүргээд өгчихмөөр л байна, даанч амжихгүй нь, уучлаарай найз минь” гэж хэлэх үед “Юундаа уучлалт гуйгаад байгаа юм бэ? Намайг хотын төв рүү ойртуулж өгсөнд баярлалаа. Аян замдаа сайн яваарай” гээд хүнд төвөг болохгүйн тулд машинаас хурдан бууж, том үүргэвч, цүнхээ аваад тунелийн дээш зүлгэн дээгүүр эгц алхаж гарлаа.
Хотын төвөөс нилээд зайтай байсан ч миний хүрэхийг хүсэж байсан, магадгүй дэлхийн хүн амын хагасаас илүү хувь нь мөрөөддөг Эффелийн цамхаг холын хол харагдаж, сийлсэн мэт гэрлээ асаан намайг дуудаж байгаа мэт санагдлаа.
Хурдны замын бүсээс гарч цамхгийн зүг үүргэвчээ үүрэн нилээд алхсаны эцэст ядраад замын хажууд түр суулаа. Яаж ч байсан алхаж хүрэх тэнхэл үгүй гэдгийг ойлгож, замаар явж байсан хүнээс хэрхэн автобусаар төв рүү хүрч болохыг лавлаад, автобусанд суув.
Автобус Эффелийн цамхгаас холгүй зогслоо. Хотын гудамжны завсраар харагдах, алхам бүрт ойртож буй гэрэлт цамхаг миний мөрөөдөлдөө хүрэх шуналыг өдөөж, улам бүр догдлуулж байв.
“Palais De Chaillot” гэх хос барилгын хооронд буй талбай дээрх шатуудыг нь алгасан үсэрч, гарч ирэх үед Эффель гэх үзэсгэлэнт цамхаг үлгэрийн фон дээр зурсан зураг мэт миний өмнө хамаг чимгээ зүүн сүндэрлэж байв. Өмнө нь зурагтаар харж байхдаа “хэзээ нэгэн цагт өмнө нь зогсож байх болно” гэж мөрөөдөж байсан газраа ирснээ мэдээд маш их баярлаж хашгирмаар болов.
2006 оны 01 сарын 11-ний өдөр, аяллынхаа 8 дахь улсын нийслэл Парис хотыг албан ёсоор “дайлсанд” тооцлоо!
Гэрэлт цамхгийн өмнө зургаа авахуулах тэр мөчид дээвэр дээр асаж байсан гэрэл яг л надад баяр хүргэж буй мэт миний зүг тэнгэрт туслаа.
Франц улсын нийслэл хүртэл 2 сар хагас амаргүй замыг туулсан тул бэрхшээлүүдийг давж чадсанаа тэмдэглэмээр санагдсан ч “Аз жаргалтай давтагдашгүй мөчөө хуваалцах хүн” хажууд байхгүй байгааг аяллаа эхэлснээс хойш би энд ирж байж анзаарлаа. Гэр, эх орноо орхин явж байхдаа зөвхөн урагшаа харж, хүсэл мөрөөдлөө биелүүлэхийн тулд бүх анхаарлаа төвлөрүүлж, эрч хүчээ дайчилж байхдаа юунаас холдож буйгаа тухайн үед мэдээгүй юм.
Өмнө бараг мэдэрч байгаагүй Европ гэх тивийн, Франц гэх улсын нийслэл эртний гайхамшигт Парис гэх хотын төвд буусандаа бардам байсан ч, баяр хөөр маань уйтгараар солигдож, хүний нутагт гэр бүл, найз нөхөргүй ганцаараа, сэтгэлээ тайлж, хамт аз жаргалаа хуваалцах хүнгүй зогсох ямар хүнд уйтгартай байдгийг амьдралдаа анх удаа мэдэрлээ.
Аз жаргалаа хуваалцах хүнгүй бүх юм утгагүй мэт санагдав.
Аяллынхаа хамгийн анхны ганцаардлыг мэдэрсэн ч, дэлхийн хүн амын олонх нь амьдралдаа хийж чадахгүй зүйлийг хийх гэж байгаа гэдгээр гунигаа тайтгаруулав.
Цаг оройтсон, бас бага зэргийн хүйтэн байсан тул талбай дээр зураг дарж өгөх хүн олох гэж хэсэг хугацаа зарцууллаа. Дурсгалынхаа зургаа даруулаад, миний хүүхэд насны мөрөөдөл Эффелийн цамхаг дээр гарч үзэхээр шатаар доош бууж, Трокадерогийн талбайгаар Эффелийн зүг алхлаа. “Гэр бүлтэйгээ, хайртай хүнтэйгээ, эсвэл найз нөхөдтэйгөө энд хамт аялж байсан бол ямар сайхан байхсан бол оо” гэсэн бодол намайг огт орхихгүй байв.
1889 онд Францын хувьсгалын 100 жилийн ойг тохиолдуулан “Дэлхийн үзэсгэлэн”-г Парис хотод зохион байгуулсан бөгөөд тус арга хэмжээнд зориулан Густав Эффель гэх хүн энэ цамхгийг бүтээжээ. Тухайн үеийн олон сая хүний сонирхлыг татсан уг бүтээлийг эхний зургаан сарын хугацаанд 2 сая гаруй хүн үзэж, жилийн дотор нийт зардлынхаа дөрөвний гурвыг нь нөхсөн байна. Ашиглалтад орсноос хойш 20 жилийн дараа хотын төвөөс буулгах төлөвлөгөөтэй байсан уг барилга нь эртний архитектуртай Парис хотын зүс царайг алдагдуулж байна гэж олон хүн шүүмжилж, хэд хэдэн удаа нураах шийдвэр гаргаж байсан ч өнөөг хүртэл оршин тогтнож чадсан нэг шалтгаан нь 1906 онд анх удаа радио станцыг батлан хамгаалахын зориулалтаар өндөр цамхаг дээр байрлуулж, ашиглаж эхэлсэнтэй холбоотой аж.
Өнөө цагийн Парис хотын гол билэг тэмдэг болсон уг барилга руу ойртох тусам тэрээр улам үзэсгэлэнтэй харагдаж, Францчуудын урлаг, гоо сайханд ханддаг байдал, ирсэн очсон зочин бүрийн эмоцийг хөдөлгөж чаддаг авьяасыг нь би гайхан биширч байлаа.
Эффель рүү дөхөж ирэх үед цамхгийн бүх ханаар олон мянган одод шиг гэрэл ямар ч дараалалгүй, замбараагүй мэт цацарч, миний гайхширлыг эцэст нь тулгав.
Би өөрийн эрхгүй пөөх, пөөх, пөөх гээд л зогсоод байлаа.
Даахад бэрх хүнд үүргэвчээ газарт тавих ухаангүй дээш харж, гэрэл цацарч дуустал нь зогслоо. Эргэн тойронд гадаад дотоодын олон жуулчид болж буй үйл явдлыг харж бишрэн, өөрийн хальсандаа буулгаж байсан бөгөөд томоос том үүргэвч үүрэн гайхамшигт бүтээлийг үзэх гэж зам дээрээс шууд ирсэн ганц хүн нь би байлаа. Франц Улс дэлхийн хамгийн олон жуулчин хүлээж авдаг улс, тэгвэл Эффелийн цамхаг тэдгээр жуулчдын хэдэн хувийг илбэдэн дууддаг бол оо?
Монгол уламжлалт сайхан соёлтой ч жуулчдад үзүүлж, хойч үедээ үлдээж болох урлагийн ямар бүтээл, барилга байгууламж байдаг билээ? гэж би бодлоо. Ийм бүтээл нь Хархорин мөн боловч 1970-аад онд шинэчлэн барьсан тул түүхэн бүтээл болтол дахиад 100-гаад жил хэрэгтэй. Урлагийн хамгийн гайхамшигт бүтээл гэж бид бахархан ярьдаг. Гэтэл Өмнөд Азийн Буддын шашны барилгын дурсгалуудыг хүндлэхээс аргагүй. Бид Пирамид, Эффель, Улаан Талбай шиг гайхамшигт бүтээл хийвэл манай хойч үеийн бахархал болж, жуулчлалаар эдийн засгаа тэтгээд байж болох юм шиг санагдлаа.
Би хурдхан дээшээ гарахын хүсэлд автаж, олон хүн оочирлож зогссон үүдэн дээр нь очиж хүлээгээд, 8 евро төлж дотогш орлоо. Зогсолтгүй шахуу энэ олон мянган жуулчид оочирлоод мөнгө төлж байгааг хараад Эффелийн цамхаг өдөртөө олж буй орлогоороо манай Эрдэнэттэй зүйрлэхээр байна даа гэж бодогдлоо. Ашиглалтад орсон цагаасаа хойш 200 гаруй сая хүн нэвтэрсэн гээд байгаа юм даа.
Үүдэнд тасалбараа автал хамгаалалтынхан намайг сонирхон шалгаж эхэллээ. Нэг их том үүргэвчтэй залуу яах гэж дээшээ гарах гэж байгаа нь сонин байсан байж таараа. Европ, Америкт терроризмын айдас ихтэй тул шалгалт гэдэг зүйлд байнга бэлэн байх ёстой гэдгийг мэдэж байсан тул рентген шалгагчид том цүнхээ оруулаад, биеэ төмөр шалгагчаар сайтар шалгуулж дотогш орлоо.
Үнэхээр эдийн засгаа тэтгэдэг хамгийн чухал байгууламжаа ингэж хамгаалахаас өөр яах билээ дээ. Аз болж би Ази царайтай байсан тул гайгүй өнгөрөв. Араб байсан бол Эффель рүү дөхөх үед автомат буу барьсан цэрэг хувцастай хамгаалалтын хүмүүс миний том цүнхнээс болж энэ бүсэд ойртуулахгүй байсан биз.
Цахилгаан шатаар дээрээс бууж ирсэн хүмүүсийг эсрэг талын хаалгаар гарахыг нь хүлээж байгаад эгц дээшээ бус, баруун дээш өгсдөг хуучны гэмээр цахилгаан шатанд суулаа. Цахилгаан шатанд үйлчилдэг ажилчид нь хоорондоо орос хэлээр яриад байсан нь сонин санагдав. Яагаад Эффелийн цамхаг дээр тийм олон Орос хүмүүс ажилладаг юм бол оо?
2-р давхарт нь гарлаа. Дахиад дээшилмээр байвал мөнгө нэмж төлөх ёстой. Энэ удаа анхлан үзээд, дараагийн удаа амрахаар ирэхдээ тухтай үзэхээр шийдлээ. Тус давхарт нь байрлах ресторанд нь хооллох төсөв байгаагүй ч музейг сонирхон үзлээ. Хүн үсэрч амиа хорлохоос сэргийлсэн, гар багтах төдий зайтай төмөр тор нүдний өмнө харагдаад байсныг эс тооцвол 60 метрийн өндрөөс шөнийн Парис хот үнэхээр үзэсгэлэнтэй харагдаж байлаа.
Энэ хотод төрж өссөн хүмүүс азтай байдаг байх аа. Хүмүүс нь өөрийнхөөрөө, тайван чөлөөтэй байж чаддаг. Тоос шороо гэж байхгүй, ногоон байгууламж ихтэй, барилга байшингууд нь зохион байгуулалт, бодлого сайтай.
84 давхар байшингийн өндөртэй Эффелийн цамхгийг холоос харагдуулахын тулд хажуу хавьд нь өндөр барилга барихыг хотын удирдлага хориглосон байдаг ажээ. Барилга байгууламжийн соёл маш олон жилийн түүхэн уламжлалтай тул шинээр барих гэж буй байгууламж гоо сайхан, өнгө үзэмж, хамгийн гол нь бусад орчинтойгоо зохицож байгааг тусгай хянадаг байгууллагаар шалгуулдаг ажээ. Хуучны түүхийн дурсгалт байшингуудын хажууд үзэмжгүй тоосгон барилга, орчин үеийн шилэн барилга ч бариулахгүй гэсэн үг! Бид хотын соёлын талаар өөрсдөө туршиж үзэх бус эдгээр өндөр хөгжсөн улсуудын алдаа онооноос суралцмаар ч юм шиг санагдах юм.
Төмрийн цуглуулга гэж зарим нь хэлдэг Эффелийн гайхамшигт цамхаг хотын төвд 100 жилийн өмнө босож байхад их тэмцэл, дургүйцэлтэй тулгарч байсан нь түүх, уламжлалаа хүндэтгэдэг францчуудын хувьд аргагүй болов уу.
Олон давхар орон сууцнууд өөрийн тагт, ханаа янз бүрээр будаж эхэлснээс хойш Улаанбаатарын барилгууд алаг эрээн болсон. Хотын архитектурын ямар ч мэдлэггүй хүмүүсийг ийм албан тушаалд тавьж эхэлсэн цагаас ямар муу үр дүн гарсныг дэлхийн улс орны архитектурын сургуулиудад жишээ болгон манай Улаанбаатарыг үзүүлж мэдэх юм.
Ийнхүү цамхгийн гайхамшгийг мэдрээд, дараагийн удаа хэн нэгэнтэй Парист ирэхдээ үзэх юм үлдээхээр шийдлээ.
Цамхгаас буугаад Монголын Элчин сайдын яаманд хэрхэн хүрэх тухай бодлоо. Берлинд байхад Монголын Элчин сайд Ганбаатар гуай Франц дахь Элчин сайдын яам руу миний дэлхийг тойрч буй аяллын талаар мэдэгдээд намайг очихыг хэлчихнэ гэсэн тул санаа зовохгүй байлаа.
Европын хотуудад буухдаа том зочид буудлын хүлээн авахаас хотынх нь газрын зургийг лавлан авч болдог ч энэ удаа харанхуйд хотод буусан тул газрын зураг олж чадалгүй ойр харагдсан цагдаагийн газар луу орлоо.
Монголын Элчин сайдын яам хаана байрладаг талаар асуутал нэг цагдаа: “Би мэднэ, жаахан хүлээвэл бид чамайг тэнд хүргээд өгье” гэлээ. Бөөн аз! Цагдаагаар хүргүүлэхээр боллоо. Ийнхүү бага зэрэг хүлээгээд 2 цагдаа намайг Элчин сайдын яаман дээр хүргэж өгөхөөр боллоо. Машиндаа суугаад хаалгаа хаахад 6 еврогоос тоолуур нь эхэлдэг дэлхийн хэмжээний үнэтэй том хотод хол газар такси авах тухай бодолтгүй.
Би арын суудал дээр суух үедээ “Амьдралдаа анх удаа цагдаагийн албаны машинд сууж байгаа юм байна” гэж бодлоо. Аяллынхаа турш хөлөглөсөн бүх тээврийн хэрэгслүүдийн талаар бичиж, зургийг нь дарж байгаа бөгөөд цагдаагийн машины ард сууж явах ямар байснаа сүүлд хуваалцана аа.
Шөнийн Парис хотыг цагдаагийн машины цонхоор харж явах сонирхолтой байв. Нэг гудамж руу эргэтэл замын дагуу зогсож байсан богино банзал өмссөн олон охид пэрр хийгээд зугтаж байгаа харагдлаа. “Нээрээ би цагдаагийн машинд байгаа шүү дээ”. Машин барьж байсан цагдаа маш муу англи хэлээр -Чи эдгээрийг авч болохгүй шүү! -Хүүхнүүдийг үү? гэсэн чинь -Чамд л тэгж харагдаж байгаа юм! гээд тэр хоёр инээлдэж, нэг цагдаа нь ямар нэг зүйлийг тэдэн рүү цонхоор хашгирч хэллээ.
Франц улс дахь Монгол Улсын Элчин сайдын яамны үүдэн дээр бид удалгүй ирлээ. Би ачаанаас нь цүнхээ аваад хаалганы хонхыг дарах үедээ цагдаа нарт “Та нарт баярлалаа, зургаа даруулъя!” гэж гуйгаад гараа хол барьж байгаад зураг дарлаа. Үүд нээгдээгүй байсан бөгөөд “Та хоёр явмаар байвал явахгүй юу даа” гэхэд “Зүгээр ээ, чамайг оруулж, аюулгүй байгааг чинь мэдээд бид хөдөлье” гэж хариулав. Машины дээрх улаан, цэнхэр гэрэл асаж унтарсан хэвээр…
Хаалганы хонхыг хоёр гурав дарсны дараа “Хэн бэ?” гэсэн монгол хүн сонсогдлоо. -Сайн байна уу? Би Дэлхийг тойрч яваа Амай гэж хүн байна. Намайг ирнэ гэж та нарт мэдэгдсэн байх ёстой гэтэл -Мэдэхгүй, одоо очлоо, байж бай гэх сонсогдов.
Францад байгаа Монголын цагаачид болон хууль бусаар ажилладаг хүмүүс архидалт, хулгай, бас зодооны хэргээр олноороо баривчлагдаж, Элчин сайдын яамныхны чихэнд байнга хонх уяж, сандраадаг гэсэн. Элчин сайдын яамны үүдэн дээр 2 цагдаагийн хамт намайг ирэхэд тэд баярлаагүй нь ойлгомжтой.
Хаалганы цаана чимээ сонссон цагдаа нар машиндаа суугаад хөдөллөө. Хэсэг хугацааны дараа нэгэн хүн хаалга тайлж намайг юу хийж байгааг асуух үед дэлхийг тойрч байгаагаа тайлбарлаад маргааш өглөө Элчин сайдтай уулзах хүсэлтэйгээ хэллээ. Тэрээр: -Элчин сайд байхгүй байгаа, маргаашаас ирнэ. -Нэгэнт оройтсон байгаа юм чинь би энд өртөөлөх боломж байна уу? -Паспортоо өг дөө гээд намайг дагуулж дотогш орлоо. Гал тогооны өрөөндөө намайг орхиод Америк, Япон, Европын визтэй паспортыг авч цааш орлоо. “За за, өнөөдөртөө чи энд унтчих, маргааш консултай уулз” гээд Элчин сайдын яамны гал тогоонд эвхдэг ор, гудас авчирч өглөө. Монгол гэрийг эс тооцвол гал тогооны өрөөнд унтаж байсан удаа үгүй тул “унтсан газрууд” гэдэг зургийн цуглуулгадаа эвхдэг ороо орууллаа.
Аяллаа эхлэх үеэс гадаадад байгаа Монголын бүх элчин сайдын яаманд өртөөлж, тэдгээрийн тухай бичих төлөвлөгөөтэй байгаа юм. Харамсалтай нь Москва дахь Элчин сайдын яамтай холбогдох үед байнга бизнес ярьж очдог Монголчуудаасаа залхсан тэд намайг авч хэлэлцээгүй юм.
Би унтлагын уутаа дэлгээд, маш их өлссөн байсан тул шидэт борцтой шөлнөөсөө хийж идэхээр шийдлээ. Хаалга тайлж өгсөн хүн Элчин сайдын яамны жолооч байсан бөгөөд гэртээ орохдоо Амай гэж залуу дэлхийг тойрч байгаа гэж хэлсэн бололтой. Хэдэн минутын дараа түүний охин над дээр ирж “Та Амай юм уу? Би таны “Би чамд хайртай” дуунд дуртай шүү, Та цай уух уу?” гээд дүрдэг цай, элсэн чихэр авчирлаа.
Би хоолоо идчихээд гал тогооны өрөөнд Эффелийн цамхаг үзсэн сэтгэгдлээ бодож байгаад унтчихлаа.
Венец хотод байхдаа Парис болон Милан хотуудын зурагтай CD-гээ гээсэн тул эдгээр сэдвүүдээр зураг хомс байгааг хэлье. Парис хотод дахин нэг айлчилж, гээсэн зургуудаа нөхөж авна аа.

DSCN8363

2006 оны 01 сарын 11.

№08, Франц улс, Леон хот.

Франц улсын Сэнт Этиен, Леон хотуудад хэд хоноод, нийслэл Парис хотыг нь “дайлахаар” шийдлээ. Найз Гарспар нийслэл ордог хурдны замын уулзвар дээр гаргаж өгөөд, би замын унаагаар Парис явахаар болов. Хурдны зам дээр зогсвол зуугаас дээш км цагийн хурдтай яваа машинд миний царай замхарч бас хурдны зам дээр унаа зогсоох хориотой байдаг тул хурдны замын төлбөр төлдөг газар луу эхний машинаар хүргүүллээ.

“Сайн Сууж Байна уу” номын тэмдэглэл таалагдсан бол LIKE, SHARE дарж миний нөр их хөдөлмөрийг хүндэлж, дэмжээрэй

https://www.facebook.com/pages/%D0%90%D0%BC%D0%B0%D0%B9-%D0%A1%D0%B0%D0%B9%D0%BD-%D0%A1%D1%83%D1%83%D0%B6-%D0%91%D0%B0%D0%B9%D0%BD%D0%B0-%D1%83%D1%83/268749939872467

Дэлгэрэнгүйгээр унших »

20090214-IMG_6722

Сайн байна уу? миний энэ тэмдэглэл ”Монгол Бадарчин” цувралын  2 дахь бүлэг болох “Амьдрал Сайхан шүү” номд орж байгаа тул түүнийг авч уншаад блогийн зургуудтай хослуулж, миний аяллыг илүү сайн мэдрээрэй! Баярлалаа.

Дэлгэрэнгүйгээр унших »

Mongol Badarchin Germany (1)

https://www.facebook.com/AmaiMiniiNegUdur?ref=hl

Дэлгэрэнгүйгээр унших »

Элчин Сайдийн яамны шинэ жил тараад би өөрийнхөө шинэ жилийн After Party хийхээр шийдэж хүмүүсийг нэгэн Итали ресторанд урилаа! Энэхуу парты-г зохион байгуулахад туслалцаа үзүүлсэн Билгүүн,Нинжин, Хангай нарт хувиасаа маш их баярлаа гэж хэлмээр байна.

Шинэ жил дөхсөн байсан бөгөөд тэмдэглэх газар олоход хэцүү байлаа. Энэ Итали ресторан үнэ өндөртэй байсан тул Happy Hour  хийж үнийг бууруулах тухай бас арай гэж тохиролцлоо. Видео дүрсжүүлэгч бэлдээд өөрийнхөө аяллын талаар хүмүүст зурагны хамт тайлбарлая гэж бодож байсан ч хүмүүс хөгжим тавиачээ! гэж хашгирсаар байгаад миний адал явдлыг сонсохоос татгалзлаа! Найз Хангай өөрөөсөө Чингис архи гаргаж Монголчууддаа дуудлага худалдаа хийж тэр мөнгийг миний аялалд зориулсан юм. Баярлалаа Хангай.

Бас энэ парты Монгол агсам занг тойрсонгүй! Чи муу …. гэдэг үгээр нэгэн залуу надад бас л агсам тавьж бусдийг уруу татан миний баярыг бусинуулахаар оролдож байв! Монголчууд энэ архиа даахгуй АГСАМ тавидгаа болимоор юмаа. Ийнхүү үүрийн 4-5 цаг хүртэл партыдлаа.

Берлинд танилцсан бүх найзууддаа баярлалаа!

Дэлгэрэнгүйгээр унших »

Би энд чинь орох гэж хүн амьтнаас гуйлга түүлэг болж байж нэг гоонж олж өмсөж аваал орсиймдаг. Тэгсэн хүмүүс чамд гоонж их сайхан зохидийм байна гээл…

Дэлгэрэнгүйгээр унших »

Элчингийн шинэ жилийн 2 хэсэг

Дэлгэрэнгүйгээр унших »

Берлин дэх Монголын элчин сайдын яамнаас зохион байгуулж байгаа шинэ жилийн үйл ажиллагаанд оролцов. Маш олон Монголчууд цугларсан. Олон сайхан үйл явдлаар дүүрэн шинэ жил болсон доо…

Дэлгэрэнгүйгээр унших »

ТОЛИНД
2005 оны 12 сарын 23.
№7, Герман улс, Берлин хот.
Берлин хотын шөнийн амьдралтай танилцахаар гарлаа. Нэгэн клубд паатидаж байгаад тарах үед нь цааш үргэлжлүүлэхээр шийдэв. Тус клубээс гараад шөнийн хотоор ганцаараа алхаж байтал нэгэн цагдаа ирж, бичиг баримт шаардав. “Яагаад? Намайг Ази царайтай болохоор асууж байгаа юм уу?” гэж би хэлтэл сүрдмээр хувцастай, ширүүн харцтай байсан цагдаагийн царай хувирч их зөөлнөөр “Үгүй, бид шөнө дундын аюулгүйн шалгалт хийж байгаа юм” гэж маш эелдэг хариуллаа. Германчууд үндэсний үзлээр Дэлхийн 2-р дайныг өдөөж, олон арван сая хүний амь насыг хороож, үндэстнийхээ бахархалд хар толбо үлдээсэн тул өнөөдөр ийнхүү арьс өнгөөр ялгаварлах үзлээс болгоомжилдог болсон юм. Миний бичиг баримт, визийг шалгаад эргүүлэн өглөө. Тус гудамжаар үргэлжлүүлэн алхаж байхдаа ажиллаж буй клуб ойр хавьд байгаа эсэхийг өөдөөс ирж буй хоёр залуугаас асуухад. “Тийм тийм, энэ булангаар баруун эргээд хэсэг алхахад маш том хуучин үйлдвэрийн барилга байгаа, тэр дотор үнэхээр галзуу гоё паати болж байгаа” гэж зааж өгөв.
Заасны дагуу тэрхүү хуучны социализмын том үйлдвэрийн хаалгаар ороход сонин хувцасласан эрэгтэй, эмэгтэй хоёр хүн үүдэнд зогсож байв. Клуб ороход ямар үнэтэй юм бэ гэж асуухад 12 евро гэлээ. Улаанбаатарын хамгийн гайгүй клуб нь 3-4 евро байдаг бол энэ клуб нэг их онцгой биш хэрнээ 12 евро (16000 төг) байсан нь үнэтэй санагдсан ч өөр сонголт байгаагүй тул таксыг нь авлаа. Үүдэнд нь пиво зарж байсан тул нэгийг 8 еврогоор аваад үйлдвэрийн хаалгаар дотогш оров. Нарийн халтар шатаар дээш гарч эхлэх үед хажуугаар өнгөрч буй сонин дүр төрхтэй хүмүүс миний сонирхол, бага зэргийн айдсыг төрүүлж эхэллээ.
Нүүр амаа элдвээр будсан, хав халзан, бариу хар савхин хувцас өмссөн гээд өмнө зурагтаар л үзэж байсан хүмүүс хажуугаар зөрж байв. Зарим нэг нь skinhead буюу халзан толгойтой нацистуудтай адил юм шиг санагдсан ч хажууд нь байгаа хүмүүс нь биш гэдгийг нотоллоо. Нацистууд гей, трансвестит хүмүүсийг хомроглон устгасан шүү дээ, тэгэхээр энэ сонин савхин хувцас өмссөн хүмүүс лав тэд биш байх.
Шатаар дээш яваад нэг үүдийг нээтэл баруун талдаа баартай, төрөл бүрийн хүмүүс дүүрсэн бүжгийн заал байв. Галзуу гоё Dj микс-нд хүмүүс тэр чигээрээ нэгэн хэмнэлд бүжиглэж байснаа намайг дотогш орох үед бүжиглэгчдийн хагасаас илүү хувь нь харцаа над руу чиглүүллээ. Орж ирж буй хүнийг хүн бүр харахаар газар тус клубийн үүд байрлаж байв. Заал руу пиво барин нэг алхаад гэнэт зогсмоор санагдлаа. Тус клубд байгаа олон янзын хувцас өмссөн хүмүүсийн ихэнх нь эрчүүд байсан нь миний айдсыг яах аргагүй хүргэлээ. Одоо яана аа!
Монголын клубийн соёлыг хөгжүүлэхийн тулд дэлхийн клубүүдийн талаар судалж, телевизийн нэвтрүүлэг хүртэл хийж байсан би ийм төрлийн газар байдаг тухай дуулж байсан ч яг газар дээр нь ирэхэд бүх зүйл маш өөр байдгийг анх удаа мэдэрлээ. Миний өмнө зогсож байсан халзан толгойтой, нүцгэн цээжтэй, эмэгтэй хүнийх шиг савхин стринг өмссөн, өндөр өсгийтэй гуталтай, сонин царайтай, нүүрний будалттай эрэгтэй бол энэ зааланд байгаа олон зуун хүний нэг нь л байв. Ташуур барьсан, плаж өмссөн, төрөл бүрийн газраа элдэв зүйл унжуулсан, царайгаараа дүүрэн гинж, зүүлт тогтоосон гээд тоочоод байвал барахааргүй этгээд сонин хүмүүс энэ газар цугласан байлаа. Тэдний дунд би гэнэн царайлаад ганцаараа зогсож байв.
Юу хийхээ мэдэхгүй, баарны ширээний ард ганцаараа суух гэтэл хоёр талаас залуус нэг нэгээрээ ирж, уух юм санал болгож, танилцаж ямар нэгэн байдлаар яриа өдөхийг хичээж гарлаа. “Сайн уу, юу уумаар байна?” гэх үед нь “Зүгээр ээ, надад пиво байна” гээд харцаа бууруулж байв. Яалт ч үгүй айсан хүний дүр төрхтэй байсан биз ээ. Ганц грушиг пиво бариад, баарны сархдыг эгц хараад суугаад л байлаа. Эхний залууд анхаарал тавихгүй явуулахад дараагийн залуу нөгөө талд ирж суун, яриа өдөж буйг хараад, “Би энэ клубд хүүхэн шиг байна даа” гэж бодлоо.
Нутагтаа байхдаа клуб ороод, үдэшлэгт эргэн тойрондоо хэн байгаа, шинээр ямар хүмүүс ирж буйг байнга хяналтдаа байлгадаг байсан. Ялангуяа шинэ, өмнө харж байгаагүй царайлаг охин орж ирэх юм бол нилээд хугацаанд ажиглаж байгаад очиж танилцдаг байв. Шууд очдоггүй шалтгаан нь миний өмнө түүн лүү очиж буй залуучуудтай тэр хэрхэн харьцаж буйг тандаж ажиглах нь чухал байсан юм. Эхний очсон залуутай шууд найзалчихдаг бүсгүй миний сонирхлыг огт татдаггүй байв. Олон залуучуудыг бүдрүүлж, тус газар байгаа хамгийн шилдгийг хүлээдэг тэр хүнд л цаг, ур ухаанаа зарцуулах нь миний гол тактик байсан юм.
“Сайн уу? Өглөөний цайгаа хамтдаа уух уу” гэж дөнгөж танилцсан охиндоо тоох ч үгүй хэлж чаддаг байсан залуу энэ удаа сүүлээ хавчсан гөлөг шиг болсон байв. Бараг мэдэхгүй хэлтэй, огт мэдэхгүй соёл иргэншлийн, сонсож байсан боловч дотор нь орж үзэж байгаагүй өвөрмөц сонирхолтой хүмүүсийн дунд гав ганцаараа, юу болж буйг ойлгохгүй байна гэдэг амаргүй юм байна гэдэг хичээлийг энэ үдэш би авсан юм.
Олон залуучууд дараалан, бие биеэсээ өрсөн надтай танилцаж, яриа өдөхийг хичээж байх үед тэдний найрах арга, ур ухааныг нь сонирхох сэхээ оров. Өмнө нь дандаа л охин “найрч”, ертөнцийг өөрийн эрэгтэй хүний цонхоор харж байсан бол анх удаа удаа эмэгтэй хүн олон нийтийн газар ороход ямар байдгийг мэдэрлээ. Өөрийгөө толинд харах боломж надад олдлоо.
Энэ клуб нь сексийн өөр сонирхолтой залуучуудын цугладаг газар гэдгийг үүдээр ороод гайхах зуураа би ойлгосон бөгөөд энэ клубд орж ирсэн мөчид хүмүүс намайг гей гэдэгт эргэлзэхгүй байсан нь ойлгомжтой. Ийм төрлийн клубүүд, паатинуудад ордог хүмүүс бие биенээ эчнээ таньдаг бөгөөд хэн шинэ гэдгийг андахгүй юм. Тэд бие биетэйгээ өрсөлдөж, намайг агнах гэж хичээж байгаа нь надад мэдэгдэж байв.
Би хэн нэгэнтэй танилцах тухай огт бодоогүй, зүгээр л юм ууж, хөгжим сонсож, бүжиглээд гарах хүсэлтэйг энэ хүмүүс уншиж чадахгүй байгаа нь хэт согтсон, мансуурсан аль эсвэл байгалийн зөндөө захирагдсанаас болсон байх аа. Хүнтэй танилцах, харилцах хүсэлтэй байгаа хүний харц олон нийтийн газар өөр байдаг шүү дээ.
Залуус хажууд ирж элдэв найрах аргаа хэрэглэж байх үед, эмэгтэй хүн байх ямар сонирхолтой юм бэ гэж би бодлоо. Залуу бүрийн зорилго нэг гэдэг нь ойлгомжтой байсаар байтал худлаа дүр эсгээд л, “тэрний” тухай огт бодохгүй, зүгээр ярьж суумаар байгаа мэт царайлаад л. Залуус бид охидын өмнө ингэж л харагддаг юм байна даа гэж бодлоо. Охид бидний яриаг анхааралтай сонсож буй мэт дүр эсгэж байхдаа “Yes or No” гэдгээ шийддэг бололтой. Тэгээд залуу болгон өөрийн стиль арга барил, туршлагаа харуулна.
Гей хүмүүстэй огт харьцаж байгаагүй тул эхэндээ бага зэрэг эмээж, айж бас шижиглэж байсан бол пивоны халуунд залуустай танилцаж, тэдний хийж буй алдаануудаас өөрийгөө толинд харж, ийм үеүдэд хэрхэн биеэ авч явах ёстойгоо бодлоо. Яаж ч байсан би хэн нэгэн бүсгүйтэй танилцах гэж очихдоо өөрийгөө олон зуун хүний нэг гэдгийг мартаж болохгүйг сурч авлаа. Бас ярихаасаа илүү тухайн хүнийг аль болох яриулж сонсох хэрэгтэй юм билээ. Хэт их согтсон үедээ хүнтэй танилцах гэж оролдоод хэрэггүй, тэнэг тэнэг зүйл хяналтгүй ярьдаг юм байна. Өмнө хэн нэгэнд яриад амжилт олж байсан бэлэн туршлагаа дахиж битгий шууд хэрэглэ, учир нь энэ удаа тэр үг яриа чинь сэтгэлээс бус цээжнээс бэлэн гардаг юм байна. Танилцах гэж буй хүний өмнө өөрийн гаднах төрхдөө учиргүй санаа зовж буйгаа битгий мэдэгд, эмэгтэй хүмүүст тэр нь тийм ч чухал биш… гэх мэт.
Клубийн бусад өрөөнүүдээр орж, тэдгээр газруудад ямар төрлийн хөгжим явж, хүмүүс хэрхэн паатидаж буйг сонжмоор санагдлаа. Ширээний ард сууж байхдаа хүмүүстэй харьцаад тийм ч аюултай газар биш гэдгийг аль хэдийнээ ойлгосон тул илүү эрх чөлөөг мэдэрч байв. Үйлдвэрийн хуучин заалыг ямар ч засвар чимэглэл хийлгүй ийм клуб болгох сонин санагдлаа. Монголд хэн нэгэн нь клуб баар нээхээрээ засал чимэглэлд хамаг мөнгөө зараад хөгжим, ажлын сайн баг бүрдүүлэхэд мөнгө зардаггүй шүү дээ.
Гей, гаж донтон хүмүүсийн тухай Монголд хошин шог болгон ярьж, Америк кинонуудаас гадаад соёл мэт ойлгож байсан бол дотор нь орж судлах анхны боломж олдсон нь энэ байв. Карнавал гэдэг багт наадамд байгаа мэт төрөл бүрийн хувцастай хүмүүс. Сексийн олон төрөлд дуртай хүмүүсийн төв цэг дээр чөлөөтэй алхаж байгаа нь амьдралд ховор тохиох боломж юм. Хэд хэдэн өрөө, заалыг холбосон нарийн хонгилоор явж байтал нэг хэсэгт дэлгүүрийн хувцас өмсөж үздэг өрөөнүүд шиг ханыг байрлуулсан байсан бөгөөд хаалгагүй нэг өрөөнд нь хоёр залуу бие биетэйгээ ил тод наадаж байв. Амьдралдаа ийм зүйл жинхэнээр үзэж байгаагүй, зурагтаар харах үедээ сувгийг нь сольж, аль эсвэл унтрааж байсан хүн энэ удаа яалт ч үгүй учирлаа. Дотор эвгүй оргисон ч, хүн өнгөрч буйг огт тоосон шинжгүй байсан тэр хоёрыг харж нэг хором зогсонгоо өөрийгөө шинжив. Яаж ч байсан миний сонирхлыг татахгүй юм байна гэсэн дүгнэлт хийлээ. Харин саяны харсан зүйлээ яаж тархинаасаа арчдаг юм билээ… гэдэг зүйлд санаа зовох хэрэг гарав.
Дараагийн хэсэгт ороход дан эмэгтэй хүмүүс. Тэд бие биетэйгээ бүжиглэж буй байдал, харж буй харцаар лесби нарын өрөө гэдгийг мэдлээ. Гей соёл надад огт таалагддаггүй хэрнээ яагаад лесбичүүдийг муухай гэж боддоггүй юм бол оо?
Намайг өрөөнүүд хэсэн явж байхад, тодорхой тооны залуус байнга эргэн тойронд эргэлдэж, миний харцыг барьж, найрах зорилготой гэдэг нь хэтэрхий ойлгомжтой байв. Охид бас энэ зовлонг баар клуб орох болгондоо мэдэрдэг байх даа. Ялангуяа огт сонирхоогүй хүн араас дагаад байвал ядаргаатай юм билээ. Цонхны гэрлийг хаасан хөшигний цаана үүр цайж буй нь мэдэгдэж эхэлсэн тул Берлин хотын шөнийн амьдралын нэгээхэн хэсэгтэй танилцах аяллаа дуусгаад гэртээ харихаар шийдлээ.
Хаалттай нийгэмд төрж өссөн миний хувьд дэлхий ертөнцөд үзэж харах, судлах, учрыг нь ойлгох зүйл их байна. Дэлхий уудам, төрөл бүрийн соёл иргэншил, түүнээс ч олон төрлийн сонирхлууд зэрэгцэн оршин тогтнож, амьдарч байна. Тэр бүрийг судалж, мэдээд бусадтайгаа хуваалцмаар байна. Бусдыг үгүйсгэж, зүхэж, үл ойлгож амьдардаг амьдралаас татгалзаж, илүү нээлттэй ертөнцийг хармаар байна. Энэ шөнө харсан зүйлээ яаж хүмүүст дамжуулна аа! Тэд намайг ойлгох болов уу? Аль эсвэл шүүмжилж эхлэх болов уу? Юм л болбол садар самууныг сурталчиллаа гээд өөрсдийгөө хашдаг, бусдыг буруутган хараадаг, үзэн яддаг нийгэмд яаж өөрчлөлт хийх вэ? гэсэн бодлууд метро руу явж байхад санаанд эргэлдэж байлаа.
Энэ шөнийн хичээл бол өөрийгөө толинд харсан явдал юм.
DSCN8274
2005 оны 12 сарын 23.
№7, Герман улс, Берлин хот.
Берлин хотын шөнийн амьдралтай танилцахаар гарлаа. Нэгэн клубд паатидаж байгаад тарах үед нь цааш үргэлжлүүлэхээр шийдэв. Тус клубээс гараад шөнийн хотоор ганцаараа алхаж байтал нэгэн цагдаа ирж, бичиг баримт шаардав. “Яагаад? Намайг Ази царайтай болохоор асууж байгаа юм уу?” гэж би хэлтэл сүрдмээр хувцастай, ширүүн харцтай байсан цагдаагийн царай хувирч их зөөлнөөр “Үгүй, бид шөнө дундын аюулгүйн шалгалт хийж байгаа юм” гэж маш эелдэг хариуллаа. Германчууд үндэсний үзлээр Дэлхийн 2-р дайныг өдөөж, олон арван сая хүний амь насыг хороож, үндэстнийхээ бахархалд хар толбо үлдээсэн тул өнөөдөр ийнхүү арьс өнгөөр ялгаварлах үзлээс болгоомжилдог болсон юм. Миний бичиг баримт, визийг шалгаад эргүүлэн өглөө. Тус гудамжаар үргэлжлүүлэн алхаж байхдаа ажиллаж буй клуб ойр хавьд байгаа эсэхийг өөдөөс ирж буй хоёр залуугаас асуухад. “Тийм тийм, энэ булангаар баруун эргээд хэсэг алхахад маш том хуучин үйлдвэрийн барилга байгаа, тэр дотор үнэхээр галзуу гоё паати болж байгаа” гэж зааж өгөв.

“Сайн Сууж Байна уу” номын тэмдэглэл таалагдсан бол LIKE, SHARE дарж миний нөр их хөдөлмөрийг хүндэлж, дэмжээрэй

https://www.facebook.com/pages/%D0%90%D0%BC%D0%B0%D0%B9-%D0%A1%D0%B0%D0%B9%D0%BD-%D0%A1%D1%83%D1%83%D0%B6-%D0%91%D0%B0%D0%B9%D0%BD%D0%B0-%D1%83%D1%83/268749939872467

Mongol badarchin Netherland (6)

https://www.facebook.com/AmaiMiniiNegUdur?ref=hl

Дэлгэрэнгүйгээр унших »

2015 оны 12 сарын 16

Нидерланд улс, Амстердам хот.

Миний аяллын 7 дахь улс Нидерландад найзуудтайгаа уулзаад нилээд хөгжилтэй байлаа. Хотуудаар нь зугаалж байгаад нэгэн зүйл маш сонин санагдлаа.
Энэ улсын ихэнх газар нутаг нь далайн төвшнөөс доогуур байдаг тул маш олон даланг далайд барьж зарим газар нутгаа уснаас гаргаж авсан гэж сонссон.
Нидерланд гэдэг нь газраас доогуур гэсэн утгатай нэр юм шүү дээ. Бас Голланд гэж өөрөөр нэрлэдэг. Иргэд нь голланд, ярьдаг хэл нь бас голланд.
Хотын ихэнх гудамжуудад усан суваг байдаг бөгөөд завь, усан онгоц хаа сайгүй!

Дэлгэрэнгүйгээр унших »