2010 оны 5 сарын 6-ий өдөр. Монгол улс Сайншанд
Эх орондоо ирээд 2 дахь өдрөө өнгөрөөж байна.
Хилийн 0 цэг хүртэл Замын-үүдийн консулын машин хүргэж улмаар аав, найз Тайвнаа Замын-үүдийн засаг даргын газрынхан, цагдаагийн газар болон зарим албаны хүмүүс тосч авч уулзалт зохион байгуулан, Замын-үүдийн нэгэн сургуулийн сурагчидтай уулзалт хийгээд Сайншандын ойролцоох Хамрын Хийд буюу энергийн төвд Монгол гэртээ найз Тайвнаа, Аамий, Дашаагийн хамт эх орны эхний өдрүүдийг өнгөрөөлөө.
Өнөөдөр Сайншанд хотод өртөөлөөд маргаашнаас Улаанбаатар хүртэл замын унаагаар өртөөлөх боллоо . . . . .

Share on Facebook

Өмнөд Африкийн Жобург хотод бараг сар хагас болчихлоо, 9 сар гэхэд өвөл нь дуусч зуны эхний өдрүүд эхэлж байлаа. Өчигдөр түр зуур зүүрмэглэж байтал гадаа салхи салхилж, холын хол буй эх орны маань хаврын салхи үлээсэн мэт санагдлаа. Сэрүүн бага зэргийн чийгтэй, өөрийн гэсэн үнэртэй тэрхүү салхийг 2 жил гаруй мэдрээгүй юм байндаа гэж бодож байлаа. Хэвтэж байхдаа цонхоор хартал модны мөчир тэгээд цэлмэг хөх тэнгэр харагдаж байсан тул гэртээ байна гэж түр мөрөөдхөөр шийдлээ.

7 хоногийн хамгийн сайхан өдрүүдийн нэг Ням гаригын өглөө сэрч байна гэж төсөөллөө баяжууллаа. Гал тогооны өрөөнөөс танил үнэр үнэртэхшиг! Бидний оюун санаа агуу хүч чадалтай гэдэгт би биширч барахгүй юм. Үнэхээр мөрөөдөж эхэлсэн тэр үед миний оюун ухаанд танил хоолны үнэрийг шууд бий болгож байлаа.

Заак босоод юу хийх вэ? Босохгүй бүтэн өдөр хэвтээд байсан ч болно. Өнөөдөр найзуудтайгаа Богд ууланд гардаг юмуу, Туулийн эрэг дээр хэвтэж өнгөрөөдөг юмуу. Тогтмол өглөө гардаг хүүхэлдэйн киногоо найз охинтойгоо үздэг юмуу.

Ийнхүү өдрийн төлөвлөгөөгөө бодож байх үед манай цэцэрлэг цэвэрлэдэг нутгийн залуу хаалга тогшиж намайг эргүүлээд Өмнөд Африкт байгаа шүү гэдгийг сануулчихлаа. Миний сэтгэл санаа Холийн гэрээс эргэж ирэх гэж баг зэрэг саатаж байж, цэцэрлэгч залуутай уулзлаа. Буцаад орондоо орж холын аяллаа сэргээхээр шийдлээ.

Нүдээ аниад гэр бүлийнхээн ,найз нөхдийнхөө царай, хөдөлгүүнүүдийг дахин бодлоо. Радиогоор явж байгаа Chill Out хөгжим улам бүр уянгалсаар.

Найзруугаа залгаад Студи дээр “Red Alert” шөнө болтол тоглохийг уриалахаар шийдлээ. Амралтын өдрүүдэд найзуудтайгаа ажлаа хийж байгаа РС-нүүдээрээ сайн байлддаг байсан. Хоолоо захиалж авчруулаад, тэгээдл узэлцэнэ. Бас л гоё цаг өнгөрөөх арга билээ.

Монголд байх үедээ дурсамжаа сэргээх зав нээх гардаггүй байлаа. Харин Cape Town хотод байхдаа нэгэн Америкийн шинэ кино үзсэн нь миний амьдралд өөрчлөлт оруулсан юм. Тэрхүү киноны гол санаа нь хүмүүсийн бүхэл бүтэн амьдралдаа харсан зүйлүүдийг санах ой буюу Хард Дискэнд хадгалж бусдад үзүүлж байсан юм. Би Блогоо нээх болгонд нүүрэнд инээмсэглэл ордог юм, учир нь зураг бүр надад сонирхолтой үйл явдал, хүмүүс, соёлууд, түүхийг өгүүлдэг. Харин ирээдүйд үнэхээр хүний нүдээрээ харсан зүйлийг дүрс болгож гаргах үед ирнэ гэдэгт итгэлтэй байна.

Тэр үед хойч үейин Монголын аялагчид үзсэн харсан бүхнээ гэртээ ирээд оюун санаанаасаа хуулж бүгдэд үзүүлэх байх.

Тиймээ зарим хүмүүс -юун сүртэй юм, нээх удаагүй байж гэрэ санаад байхдаа яадгийн гэж бодож магад гэхдээ миний одоогийн амьдрал гэр оронгүй хүнийхээс дутахааргуй! 7 хоног, сар, 3 сар тутамд байр, байршлаа солисоор байгаад сүүлдээ халбага сэрээ аль шүүгээнд байгааг чээжлэх хүсэлчгүй болно гээд боддоо.

” Зүүдэндээ гэртээ ирчихсэн байна, тэгээд-Би Яагаад Гэртээ Байнаа? Дэлхийг Тойрхоор Гарсаншдээ!” гэдэг зүүдийг жил гаруй өдөр бүр зүүдэлсэн гээд боддоо! Өглөө босоод “Би хаана байнаа?” гэдэг асуултыг өдөр бүр асууна.

Хэрвээ нэг газраас нөгөө газарт нүүгээд амьдарч байгаа бол зөвхөн гэртээгээ л харьцуулна. Харин байнга нүүдэллэж байгаа бол хамгийн тогтвортой тухтай байсан гэр дурсамжинд байнга байна.

Монголчууд сэтгэлээ нээх, сэтгэгдлээ илэрхийлэхдээ маш муу гэж би хувьдаа боддог. Бүгд маш чухал! Миний энэ тэмдэглэлийг уншаад зарим хүмүүст маш сонин санагдаж магад, тэгвэл бүгдээрэ юу мэдэрч байна гэдгээ илэрхийлж сурцгаая! Зургаа авахуулахдаа хүртэл маш чухал царай гаргаж байх юм гэж найзууд намайг шүүмжилж ч байсан.

Аяллын үед нэгэн гэр бүл намайг урьж тэнд хоёр хоног байрлатал, ширээн дээр нь Монголын зурагтай ОТКРИТК байлаа.

Очих газартай бол – ГЭР

Хайрлах хүнтэй бол – ГЭР БҮЛ

Сонин байгаа биз? Монголын хөдөөний айл хуучин машиндаа бүх гэр бүлээ гэр оронтойгоо ачаад нүүж байгаа зураг байсан. Энэ зураг дэлхийн зургийн тэмцээнд тэргүүн байр авсан гэж бас дуулсан.Үнэхээр баруунийханд ийм соёл маш өвөрмөц бөгөөд бүгд атаархдаг! Учир нь тэдний соёлд хүүхэд насанд хүрээд гэр, гал голомтоосоо холддог, харин манайхан гэр бүлтэйгээ маш ойрхон байхыг хичээдэг. Заримдаа хэтэрхий! гэхдээ л гоё шүүдээ!

Сүүлийн удаа гэррүүгээ ярьтал ээж маань – Хүүгээ санах болгонд чиний “УЙТГАР” хөгжмийг сонсдог шүү! гэж билээ. 5-6 жилийн өмнө гэрээ ингэж их санаж УЙТГАРлах байх гэж төсөөлөөгүйч, зөн совин энэ бутээлийг хийсэн байх.

Тэр үед нэгэн сонин бодол төрлөө. Аяллаа эхлэхдээ 2 жилийн дотор Дэлхийн Хойд туйлаар тойроод гэртээ ирэх бодолтой байсан бөгөөд намайг гаргаж өгөөд хэрэггүй, мөдхөн буцаад ирэх юм чинь гэж хэлж байсан маань санагдаж байна. Одоогийн байдлаар дахиад 5-6 жил гаруй явах болж байна. Аав Ээж хоёр маань гэртээ ирэхэд маш их өөрчлөгдсөн байна. Аав Ээжийгээ хэзээч хөгшрөхгүй мэтээр өмнө нь боддог байсан ч үнэхээр би цаг хугацааны эсрэг юу ч хийж чадахгүйнэ гэдгийг ойлголоо.

“Хүмүүс цаг хугацааг явж байна гэж боддог, Цаг хугацаа хүмүүсийг явж байна гэж боддог” агуу хэлсэн зүйр цэцэн үг толгойд орлоо.

-Аав Ээж!

-Юу миний хүү?

-Би та хоёроос хүсэх зүйл байна!

-За

- Би гэртээ ирэхдээ та хоёрыг хөгширсөн байхыг хармааргүй байна! Та хоёр байнга инээмсэглэж миний ирэх өдрийг хүлээж байгаарай!

гэж захиж байж билээ. Үнэхээр ийм сонин яриа өрнүүлсэнч, бодож байгаа хүсч байгаа зүйлээ хэлсэндээ нэг хэсэг зогслоо. Аялаж байх явцдаа Австралийн STEVE гэдэг манай ааваас 10 насаар дүү гэхдээ маш адил хүнтэй аялаж байхдаа үнэхээр гоё байлаа.-Би 10 жилээ төгсөж байхад миний аав ийм байсан байншдээ гэж бодохлээр, Цаг хугацаа үнэхээр явж байндаа. Орой хээр эвхдэг сандлаа тавьчихаад түүний талаар ярилцана. Тэрээр юм хийх болгонд нь өмнүүр нь орж -би хийчий. гэж санал болгоно. Намайг яагаад ийм их халамжлаад байгааг ойлгоогүй байх.

Оройн цагаар Аавтайгаа 20-30 мин алхах бас сайхан байж билээ. Гэр гэж тэр орчин үнэхээр гоё шүү! Хэзээ нэгэн цагт гэртээ хүрхээрээ орноосоо босохгүй , гэрээсээ гаралгүй 7 хононо гэсэн төлөвлөгөөтэй байна. Би ядраагүй, Бууж өгөөгүй! зүгээр л сэтгэлээ бичиж байна! Та бүхэн Гэрээсээ хол байгаа бол сэтгэлээ саналаа доор бичнүү! Сэтгэлээ нээтэл бичий!

Share on Facebook

Өдөржин явсаар хил дээр ирлээ. За ингээд залуу минь гарлаа даа хэмээн дотроо бодлоо. Энэ дүрэмт хувцастай хүмүүсийг дахин хэзээ харах бол? Миний гарахдаа төлөвлөж байснаар бол 2 жил орчим.

Share on Facebook

2005.11.04

Шөнжин үдэлтийн паарти гээд, үүрээр гэртээ ирлээ. Паарти дээр өөрийн үүргэвчээ үүрч очисон тул, тараад машиний ард шууд вокзалруу явахад бэлэн болсон байлаа.

Гэрийхэн шөнжин алга болсон гайсан байсан бөгөөд ээж- Их аялийн өмнөх шөнөө гэртээ өнгрөөхгүй яасан юм бэ дээ! гэдэг уламжлалт лекцээ уншлаа.

Манай гэр бүл маш олон уламжлалт соёлийг дагадагийн нэг нь хүү холийн аянд явах, эсвэл шалгалт өгөх гэх мэт амьдралийн чухал мөчүүдэд өгзгөн дээрээ 3 удаа суран бүс амсуулдаг юм. Би өмдөө шувтлаад аав дээр ирлээ, Аав инээмсэглээд бүсээрээ 3 удаа шавхардлаа. Мэдээж аав надаа хайртай юм чинь өвдөөгөөгүй гэхдээ, эрэгтэй хүүд суран бүс амсуулснаар хэм хэмжээгээ мэдэж, хүн ахтай дээл захтай гэсэн үгийг санаж явхийн бэлэгдэл юм. Хол удаан хугцаагаар явж байхад аавтай хүн шүү гэж бодож байхад ч гэсэн хэрэгтэй гэж би үздэг.

Аав шашний номоо дэлгээд аль зүг мөр гаргах, юу юу анхаараах гээд, арцаа асаагаад гурван удаа тойрууллаа. Бүгд цайгаа уугаад гэрээсээ гарлаа.

Ээж өглөөний цай бэлдээд , сүү хөөрүүллээ. Би өмнөх өдөр Медюуза клубт хүмүүстээ үдэлтийн үдэшлэг хийх үед цунхээ авч очсон байсан тул цүнх машиний ард байлаа. Өмнө үүргэвчтэй аялах туршлага байгаагуй тул илүү дутуу зүйлээр дүүрэн дахиад нэг цүнх байлаа. Гэрээсээ гархийн өмнө цагаан даавуу үүдэн дээр тавилаа. Аав түрүүлж гараад машиний зүгийг тохирууллаа, Гэрийн тэргүүн тул зүг гаргах, ном уншуулах зэрэг бүх асуудлийг аав бүрэн хариуцдаг бид туунийг нь дагдаг юм. Би цагаан даавуун дээр хоёр хөлөөрөө зогсоод,бодлоо цэгцэлж дотроо ном уншлаад гэрээсээ гарлаа. Цагаан даавуу олдохгуй бол цаас бас ашгиладаг юм.Энэ нь аян зам бэрхшээлгүй сүүшиг цагаан байхийг бэлэгддэг юм. Гадаа машиндаа суулаа, Ээж гэрийн болконоор сүүгээ 9 тэнгэртээ өргөөд, хойноос бууж ирлээ.

Машиндаа суутал ээжийг хүлээх хэрэг гарав. Ээж болкон дээрээс сүүгээр аян замийн дээж өргөж байгаа харагдлаа. Мөдхөн ирлээ.

Би машинаа барих гэтэл аав-Хэрэггүй, хол явах гэж байгаа хүүгээ би машин бариж гаргаж өгнө гэлээ. Галт тэрэг хөдлөх болоогүй байсан тул эхлээд гандан дээр очлоо. Гэрийхэнтэйгээ зургаа авхуулаад, Бурхандаа мөрглөө.

Вокзал дээр иртэл хүмүүс манай хэдэн найзууд баяртай гэж хэлхээр ирж, зарим нь бэлэг өглөө. Аавийн дуу бас ирлээ.

Ингээд Гэрийхэнтэйгээ хэдэн зураг даруулж байтал дохио дугарч явах боллоо. Миний хамаг сэтгэл санаа хурдан аялаа эхлэх байсан тул,купэндээ ярч орлоо.

Хүүхэд насандаа бид жилд хэд хэдэн удаа Эрхүү орхоор эндээс хөдөлдөг байсан тул бас л нэгэн дурсамж санагдлаа. Зун гэрээрээ Эрхүүгээс ирээд би ахтайгаа Эмээ өвөөгийн зуний хашаанд өнгрөөдөг байлаа.

Одоогийн Дэнжийн Мянга Тв-ийн хооронд. Өдөр шөнгүй хавийн хүүхдүүдтэй шороон дээр тоглож, Хашаа давж айлийн нохойнд хөөгддөг нэгэн турлийн Спортоор ч бас хичээллэж байлаа. Нэгэн өдөр Гэрийхэн гэнэт ирж -Золоо, Эмээ Өвөөдөө баяртай гээд хэл, одоо Вокзалруу явий гэлээ.Гэрийхэн бүгдэнд баяртай гэж хэлээд намайг аваад явлаа.Ах тэр үед гэртээ байсан тул замаараа гэрээс ахийг аваад цүнх ачаагаа аваад Вокзалруу хөдөллөө. Тухайн үед Вокзал дээр хол явах гэж буй хүмүүсээ гаргаж өгөх гэж бух найз нөхөд, гэр бүл гээд алхах зайгуй болдог байлаа.

Гадаад явах тийм элбэг байгаагүй тул Сүүлчийн замд үдэж байгаа юмшиг хөдөөнөөс ах дуу хамаатан садан гээд ёстой тусдаа нэг паарти болж байгаа юмдаа. Хэдхэн долоо хоног эсвэл сар явж байгаа зарим хүмүүсийг Албан газрийхан, эсвэл ажлийхан гаргаж өгнө гээд баахан бэлэг мөнгө өгнө! Тэр нь буцаж ирэхдээ бэлэг авчираараа гэсэн захиастай адил.

Вокзал дээр баг зэрэг хоцорч ирсэн тул гэрийхэн яаралтай ачаагаа вогонруу зөөж эхэллээ. Гэр бүлээрээ тэнд амидардаг байсан тул баахан юм авч явна, дээрээс нь хамт ажилдаг хүмүүсийн захиаас, илгээмж гээд нэлээд их ачаа болно. Би тэр хавиаар хүмүүсийг сонжиж явж байгаад буцаад өөрийн богон дээрээ ирлээ.Гэрийхэн дотор орсон байлаа.
Шатаар дээшээ орох гэтэл проводник орос эгч намайг гараараа зогсоогоод – Маличик! Бутилок болше нет! (Жаалхуу дотор хоосон ундааний шил үлдээгүй!) гэж хатуу харцаар харлаа.

Яагаад намайг оруулахгуй байгаа юм болоо? -Я иду с мойми родителями(Би гэрийхэнтэйгээ байгаа) Я живу в Иркуцке!(Би Эрхууд амидардаг) гэж орос хэлээр маш цэвэр хэллээ. Тухайн үед цагаан толгойг орос сургуулиуд сурж эхэлсэн тул. Орос хэл Монголоосоо илүү гэж хэлхээр байв.Проводник эгч миний орос хэлний мэдлэгт гайхаж байх хоорондуур цаанаас манай аав гарч ирэн -Миний хүү орооч , вогон хөдөллөө! Яагаад гадаа зогсоод байгаа?гэж дуудлаа.

Орос эгч бүүр гайхсан харцаар аавруу харж -Энэ танай хүү байсан юмуу? гэж асуулаа.

Гэр хороололд тоглож байсан “халтар хувцастай”(Тухайн үед шороонд тоглодог хувцас , гэртээ өмсдөг хувцас, гадаад явахдаа өмсдөг хувцас гэдэг ангилалтай байв ), сайртцан хацартай хүүг шууд вокзал дээр авчирсан байсан тул хоосон шил цуглуулдаг хүүхдүүдийн нэг байна гэж андуурсан проводник эгч жоохон ичлээ.
Намайг КУПЭНД оруулаад гэрийхэн хувцас солиод нойтон алчуураар биеийг цэвэрлчихлээ.Вогон хөдөлсний дараа проводникд пасспорт билетээ үзүүлтэл , Ногоон “Албаний” гэсэн бичиг баримттай байсан тул хүндэлж тусгай ёсоор харицах ёстой байв. Орос эгч гадаа хүүгийг нь оруулаагуй ёс алдлаадаа гэж бодсон ч байж магад.
Гадаа шил цуглуулдаг хүүтэй андуурсан тэр хүү цонхний өмнө ах дүүтэйгээ тоглож байв. Маш цэвэрхэн барууний хувцасласан байсан тэр хүүг зөвхөн хацран дээрх сайраас нь таниж болхоор байлаа.

Share on Facebook

2010 11 04

Улаанбаатрийн Хуучнаар Лениний клубт байрлаж байсан Медюүза-д үдэлтийн паарти хийх саналийг клубийн удирдлагад хэлтэл, тэд зөвшөөрлөө. Ингээд Амай Ароунд удэшлэгт хүмүүсийг урилаа.

Партиний өдөр Медюуза клубт ирээд “Амай” гэж нууц код хэлвэл үнэгүй нэвтрэх эрх олголоо, Үүнийгээ радио, Тв-ийн ярилцлагтаа бас хэллээ.

мэдээллээс хоцордоггүй партычид яачиж байсан 5000т хэмнэчихлээ. Манайд БАРМЭН мэргэжил маш сайн хөгжиж эхэлж байгаа бөгөөд саяхан байгуулагдсан бармэний холбооний залуус ирж өвөрмөц шинэ коктэйл найрууллаа!

Туунийгээ Амай Ароунд гэж нэрлээд дуудлага худалдаа хийлээ. Тус 2 коктэйлийг дуудлаг худалдаанд оруултал хэсэг залуус зуугаад мянга хүргэсэн бөгөөд мөнгийг нь миний аялалд хандивллаа. Коктэйл худалдаж авсан залууст баярлаа.

Миний найз ДЖ нар ирж хөгжимөө өргөсөн бөгөөд, хамтийн ажилийн удаан хугацааг дурсгал болгон өөрийн Винилийн цомгоос нэг бүрийг бэлэгллээ! Бүх найз нөхдөө биечлэн урих аргагүй байсан тул мэдээллийн хэрэгслээр ирж паарти дээр салах ёс гүйцэтгэлээ..

Тухайн үед 2-3 жилд гэртээ ирэх байх гэж төлөвлөж байсан ч дэлхий ийм том гэж мэдсэнгүй. Монголийн Club Culture, Electro хөгжмийн төлөө ажилсан 8 жилийн хугацаанд Монголд Дж урлаг хөгжиж, Дж нар өөрсдийн хөгжим зохиож эхлээсээ гэж хүсч байсан. Хувиасаа ч гэсэн тэдэнд техник, мэдээллээр дэмжиж байсан. Гэртээ хэзээ нэгэн цагт ирэхэд Монголд Паарти, Клуб соёл жинхэнэ утгаа олж, зүгээр нэг СОГУ ууж, агсам тавих биш, гоё хөгжим сонсож бүжиглэдэг, Fashion газар болоосоой гэж хүсч байна.

Share on Facebook