Facebook – дээрээс

2011 оны 11 сарын 22

АНУ. Чикаго хот

Миний ном таалагдсан бол, сурталчилгаа өвөрмөц болж чадсан бол. LIKE дарж SHARE хийгээрээ.

Таны дэмжлэг над болон миний аялалд маш чухал байна!

Миний энэ рекламыг чангалж байгаад сонссон хүн байна уу?

Цаас юм болхоороо чимээгүй, ширээн дээр хэвтэж байгаа 2 ном. Төсөөлөөд үздээ. Ном руу хартал тэр дотор байгаа бүх үйл явдлууд сонсогдоno.

Номын хуудсыг эргүүлэх болгонд тухайн хуудсанд тохирсон дуу чимээ дагалдаж байна. Магадгүй ирээдүйн ном болж болох

Хүүхэн харааны хөдөлгөөнийг тооцоолж тухайн хөгжим дээр үйл явдал, хэлж буй хүний хоолойны өнгөхүртэл мэдрэгдэнэ. Зүгээр видео кино үзэж буй мэт биш, ҮСЭГ гэдэг дүрсүүдийг нийлүүлэхэд чихэнд чимээ сонсогдоно.

Санснаас Номыг Chillout хөгжмийн чимээнд унших сайхан байдаг шүү.

ХЭРВЭЭ НОМ ЧИМЭЭТЭЙ БАЙСАН БОЛ гэсэн бичгийн дараа миний номонд орсон тэмдэглэлүүдийн үйл явдлын чимээ дуугарч байна.
Монгол Бадарчин номын 1-р боть болох ГАЙХАМШИГТ ЕРТӨНЦ номонд орсон ЧИМЭЭ гэдэг тэмдэглэлийг уншсан хүмүүс санаж байна уу? Өглөө хүйтэн хөлстэй сэрээсэн ЧИМЭЭ. Тэгээд чимээний төгсгөл хэсэгт эхний бөмбөг унаж байгаа. Зарим бөмбөг Чингэлтэй дүүргийн хэмжээтэй газрыг тэгшилсэн байсан. Тэгээд –ИЗРАЙЛЬ УЛС ХЕЗБОЛЛА БҮЛГИЙН ДАЙРАЛТАНД ӨРТЛӨӨ!!! гэсэн өгүүлбэр хэлж байгаа. Тэр үед үнэхээр сонин үйл явдлууд болж байсан. Орос, англи хэлийг ойлгодог Харилцаа төгссөн Монгол залуу Орос улс болон Араб, Израйль улс болон АНУ-ын хооронд хийж буй дайн шиг олон мэдээллийн урсгалыг мэдэрсэн.
Харин сүүлийн хэсэгт гарч байгаа КИРГИЗ ЯСТАНГУУДЫН (КИРГИЗСТАН) улсын мэдээгээр төр засгийн газрын тухай ярьж байгаа. Төр иргэд хоёр хэл амаа олж бие биенээ зохицуулж чадаагүйн тод жишээ! 170 гаруй хүнээ хувьсгал хийж байгаа гэж алуулсан. Тийм улсад иргэд цагдаа нартаа итгэхгүй (гэмт хэрэг өсөхийн шинж) цэргүүдээсээ айдаг болдог юм.
Ийм үйл явдлуудыг харуулах гэж оролдсон.

Монголын телевизийн рекламуудыг харж байхад дандаа л гадны рекламуудыг дуурайсан байдаг.

Ичих ч үгүй энэ рекламтай яг адил хий гэж ярьж байдаг.

03.27.2008 Gabon. 10km from Congo border.
So this is all that life is about? There is always second chance! Once I was confident about what future holds for me. Does it mean that everything I dreamed of and planned has been diluted?

With these journal entries I was hoping to transmit people many messages, but I haven’t accomplished even half of what I thought of! They say that parents can intuitively sense whether their offspring is in trouble. Do my parents know that their son is lying alone in midst of tropics and waiting for his final hour? Dad, Mom, Grandma, Brother, Sister, friends, sorry! I did what I could and I failed this time! I tried really hard, but I can’t!
I often strived to make strong, rational, and well-balanced decisions, but I have no control over present circumstances. I always tried to do things in a right way, is there any outcome to it? I went through war ridden dangerous zones, endured troubles otherwise one would not normally encounter, and here I am lying on the road waiting for the finality to it, because of water? Water is an essential life supporting element. I experienced best moments of my life in the city of Pointe Noir. That time I interpreted it as a sign to rest after having endured long journey through rebel ridden land, but I didn’t realize that it was my last chance to enjoy life.
On the first day of my journey I remember coming upon a fish swarmed by ants and I wondered how it was possible that fish so far from river was getting devoured by ants? I realize now, that I didn’t take such thought as a possible sign! I shrieked. I never imagined that I will be eaten alive in Africa!

03.27.2008. In the morning, noise from local kids playing outside of my tent, woke me up; I was planning to get some more rest before the big journey but it appears I have to get up now.
When I emerged from my tent, I found same men who were there yesterday. Although there was no lit fire, I could guess that they were planning their business for the day while hoarding off flies, which were clinging to their bodies, with broomstick. I drank small amount of water and washed my face. The old man was taking small and regular sips from liquid that was stored in a vodka bottle. I assumed that he was drinking KaiKai, type of sogu produced in those regions. Again I disassembled my tent, deflated my sleeping mat and packed my backpack. To live everyday like a nomad can be wearisome. It is compelling how nomads in my country manage to move around four times a year.
They didn’t have any meal to sell. I guess I just have to stick to my leftover Kasawa dough. The village guy-“Eat it with fish!”, and he lend me fish, different one from the previous day. It was a small chunk, only half side of fish. One bite and it was gone, but because it was over-salted I decided to mix it with my dough to make it last more. After fueling my stomach little bit I finished little what was left of my water. When I enquired with the old man about water, he ran the little boy into his hut to fetch me water stored in a martini bottle. I realized that it was water that he was drinking previously. Why they store water in a bottle rather than in a 1.5 liter container? When I stocked the water into my 1.5 liter container it filled only through half. When I asked if they have more:
-We are out of water, but soon we will go to get it! They don’t speak English and I don’t understand French, but we managed to communicate through signs and gesture. When the hot African midday approached I started perspiring. I resumed lazily the packing of my tent, mat, and my backpack. Whilst doing so I was hoping for some transportation to pass. When I asked about a route to Ndindi:
-There are two paths leading to Ndindi, one is 12 km long and the other one 17km. You may go through the shorter route, but it is not safe as it is full of elephants and other wild animals. The other route is obviously long by 5 more kilometers. Extra 1.5 hours, I reckoned. There should be some reason for the local people advised to take only the right hand side path and hence I decided to follow the road marked by tire thread. I didn’t have any souvenirs to give to the village people. When I stood with my backpack on panting, I saw them gathering all the empty bottles from dark rooms preparing to go for water. The old man put 5-6 bottles in a bowl and mounted them on his son’s head and then taking some more on his back he was about to leave the village. I was suddenly overcome with guilt for having accepted their last 750 ml of water. Because they do not have plastic containers they have to gather water in these bottles. I felt sad for them. I wished I had spare container to get rid of these two martini bottles!
Together three of us set out to walk. I dissolved my vitamin into the water and started drinking assuming that I would fill in on the road. After about a kilometer walk they stopped and said:
-We shall go from here through the bushes, but you need to follow those tire threads.
After walking for a while I saw a village. There were about ten shanties and at closer distance they look old and abandoned except that in the middle there was old man sitting. However, I felt ashamed to ask for water and after having rested for 10 minutes on the stool I resumed my journey. The heat stood still and no clouds. I sipped on my water as I continued walking and thoughts of reaching next village slowly took over. I was slowly running out of water. Since I didn’t have a watch I was trying to determine time by snapping photos from time to time. An hour passed already. 4-5 kilometers probably, I estimated. I panicked for the first time after realizing that there were only 100 ml of water left.

What if there aren’t really any villages until that Ndindi?! The sun started burning more intensely. Because of the heavy back I started losing body fluid faster. My clothes were covered in sweat. In the road I found path made by ants. Thousands and thousands of ants crawling through narrow channels, just like in the city of New York. Approximately an hour late since I last checked the time my water subsided to 50 ml. Because of the intolerable heat I started asphyxiating.
-Don’t stop! Keep on walking! If you won’t reach the next settlement your water won’t last! Thus I kept reminding myself. Since no one passed for the last three days through this road I abandoned the hope of finding water from passers. Soon I started feeling dizzy and losing focus. In addition a noise of approaching truck kept ringing in my ear. At once I tried to breathe through my nose only as keeping my mouth open could potentially dry it up. Another step and I collapsed in the middle of the road thus exhausting last drop of energy. To escape from the sun I pulled myself with my backpack into the shade of a tree.
-Where to find water? Where to find water? I started mumbling to myself. I tried to recall how the coconut tree look liked, the one that I saw few days ago. Of all these green vegetation which one could nourish me with drop of dew? Are there any water wells here? Such thought kept formed whirlwind in my head. A person left without water in the middle of desert has more peace of mind compared to a man who has ended up in humid tropics of Africa because the latter one would be constantly haunted by thoughts of rain and therefore possibility of close proximity of water. Even thought I stopped moving my body heat was still on the rise. Due to dehydration and last few days of malnutrition my body was momentarily losing its energy. To lower down the body heat I dug through the sand of the road under the shade and once the moist layer was revealed I lay down on my back. The moist dirt slowly cooled down my body. If someone happens to pass by car they could practically squash me without noticing first. I heard a car full of people approaching. I could hear their loud conversations.
I navigated through this forest for the last three days and yet I have never had chance to observe it from such low angle. How beautiful is this forest that cast its infinite edge along the road! Furthermore the noise in the forest subsided. My pulse slowed and I felt lightheaded. I started talking to myself. /THOUGHTS 1/ I lost a lot of energy and I felt exhausted to even ward off flies. Flies, never mind flies. They knew I was not capable to even think about it and hence were swarming on my body. In such woods no space is left uncovered and soon ants were streaming through me and began biting. Probably sensing that I was dog tired all those flies and crawls clustered around me. I started feeling bites everywhere. I am being eaten alive, I thought.

People do not think of death, they are able to conceive its full extent only when they are at close proximity with it. I struggled to hoard off insects and managed to pull out my camera out of my belt. When I was lying on my back I noticed two trees, in a direction where I came from, which I decided to snap.

If I happen to die here at least people will know where I was last. I snapped a shot. I instilled a shot of myself as well to register my current condition. I asked myself if I carried my contact address in case someone happens to recover me here. I suddenly remembered having met one Korean traveler who showed me last page of his passport, an entire section dedicated to contact address relevant to the traveler. I wonder why Mongolian passport does not carry such section?-Why didn’t I write my address? I wish I had mobile phone, then I would have chance to get some sort of assistance. I closed my eyes and I waited. I started almost suffocating due to the heat. Suddenly I overcame with desire to survive. In film we never see people giving up fight with death from dehydration or suffocation with peaceful appearance. Truly in such moments the survival instinct is strongest. Even those who cannot swim would start to swim. Although there was no energy left in my body and no courage left to continue, I felt sudden a wild kick of desire to survive. I could not move my hands to ward off the flies but because of the rush of adrenaline I lay there shaking. I looked around for possible solutions; a thought of drinking own piss passed through my head, but it was quickly abandoned, as there was no fluid in my bladder.
-I can’t believe that there is no way out of this situation!
-It should not end like this! Is that all?!
-The whole journey had no meaning at all?
-What would happen to people who had faith in me?
-Dear Spirit, if you are there please, send some rain down, I prayed.
Soon after my bidding out of nowhere rain clouds appeared in the horizon and eclipsed the sun. I took that as a sign of support and feeling encouraged by it I gathered all my last strength and I got up. Because I lay on bare back on the damp land my muscles became stiff. I drew out small purse from my back pack along with passport, album of travel photos, wallet and started following the road with my cane. I understood that now I should not worry about the back pack I was leaving behind.

If I survive I can always recover it. Thus I followed the road. My mouth was really dry. I recalled how much water I poured on myself while showering in Konkoutu, before the big journey. Also, I tried to console myself with thoughts of having crossed once from village of Ndindi the 90 km river on a boat. The thoughts about water did not help; on the contrary it made me thirstier. As I was almost mechanically moving my feet I saw near the road amongst bushes something that resembled a shack. I was thrilled.

Feeling thrilled I approached the shack and I shouted- Bonjour! I shouted few more times, but there was no answer. Inside of the fence I found three bottles and when I shook them the total amount did not even comprise 100 ml. After having smelled the water I stored it in my container.

While taking short rest I sipped on the small amount of water. Except some shoes, cloth, and a bag there was nothing nearly drinkable in the shack. I decided to wait for the owner and he would definitely bring some water because there was practically no water left here. Squirrels were gathering food on a tree trunk in front of me. All of a sudden I feared for myself. What do I know about the person I was waiting for, whether he is nice or bad? Who knows what thoughts may overcome the man who sees a lonely traveler with photo camera and stash of money. Moreover, nobody knows of my whereabouts. While such thoughts were hurling inside me I recalled one tale, a story of three bears.
A girl was lost in a forest and after a while she found a bear house. Because she was hungry and tired she ate the bears’ food and fell asleep on baby bear’s bed. The bears arrived home . . . and I couldn’t remember what happened afterwards. Nearby I saw a bucket purposefully placed to collect rain water coming down from tent roof. When I peeped into the bucket I saw small amount of accumulated water with mosquito bugs swimming inside. Undrinkable. Raindrops came down one by one reminding me that it was time to go. Since I realized the origin of my water I thought that it is best not to wait for the arrival of the hut owner. Again I kept walking.

When I came upon some trees that were cut down I got excited thinking that people might be processing trees, but they were cut just to clear the road. I couldn’t feel my muscles anymore but I knew that rhythmic movement aided my walk. I was running out of water again. Although I was sipping on it to make it last longer I knew that my body needed much more fluid. As I kept walking I saw small puddle. I bent down and I saw that it was fully occupied by insects. I passed it hoping others would be cleaner.
-I should have filtered that puddle water, full of mosquito eggs and drunk from it, I regretted. The next puddle appeared more or less cleaner I decided to rip sleeve of my t shirt and sift the water through it.
Where’s my t-shirt? I realized that I left it in the shack. This was the first time throughout my journey that I left my clothes behind me. In the past I always burned my old attires.
To drink dirty water is way too much. I resumed my walk without abandoning hope. All of a sudden I saw footprints. I followed the prints but they led me back to the bushes. Although I was tempted to follow the footprints I decided to get back on the road in hopes that car might pass. I lost track of how much distance I covered so far. Because I was lying on that road for a while I could not estimate anymore how much lay in front. I kept walking. After having walked a while I came upon small pond near the road.

I dropped my cane and small backpack. I ran to the water. I saw small fish swimming in it and when I felt the water it was cold. These were all signs of spring water. It should be clean! I bent down and I started drinking. I kept drinking. I ignored all the thoughts about tropical bacteria and disease were
-If I get sick it can be remedied with medicine, but at this moment only breaking the thirst matters! I thought. I jumped into the water fully dressed. I lay down and tried to absorb the pleasant feeling of cold water. If I ever go back home I would jump into the shower and I shall think how once I found water at the verge of dying from thirst. I lied there like that for a while.
-I wonder if there are any predators around here, ones such as alligators. Just few moments ago I had been thinking about water only, and now I was thinking about wild animals and elephants. I rose from the water, mounted my backpack and resumed the walk.
-Oh, forgot the cane! I fetched the cane from nearby the water. Again I kept walking! This time I had container full of water and therefore I started drinking. Even though I had water now, my body was not at ease at all.

Eventually I could not lift up my cane.
I decided to drag along it till the end, for self-defense purpose in the wilderness. At the end of seemingly infinite road I saw an electric pole and village shanty. When I approached the village swaying right and left, an old man who was sitting under a tent took notice of me and exclaimed
-Oh, you should sit here. Because I could not sit upright anymore, I sat there all hunched in.
Another old man who was chopping wood after noticing me, dragged a mat out of his house and put it directly on land.
-Here! Lie down here! Are you all right? He asked in French.
I collapsed on the mat. When the old man was tucking something under my head I barely brought myself to ask:

-Until Ndindi, how many more kilometers left?
-This is Ndindi
-I reached it! I reached it! I did it, yes! I did it! I did it! I was mumbling in Mongolian
When the old man saw how bizarre I acted he jumped and ran around the corner.
I could not whisper anything except the phrase, “I did it”.
After few moments an emergency vehicle pulled outside of the tent and a doctor approached me.
-What happened to this man? He asked the others in French. Few years ago there was outbreak of deadly disease called Ebola, in which a person bleeds from all the outlets.

That’s why no one dared to approach me.
-Is there anyone who speaks English? I started enquiring from gatherers.

I tried to give account of what happened to me, but tears started rolling down. The next two hours I tried to stutter the rest of my story.

Сайн байна уу? миний энэ тэмдэглэл ”Монгол Бадарчин” цувралын  2 дахь бүлэг болох “Амьдрал Сайхан шүү” номд орж байгаа тул түүнийг авч уншаад блогийн зургуудтай хослуулж, миний аяллыг илүү сайн мэдрээрэй! Баярлалаа.

2008 оний 4 сарийн 06. Mayumba. ГАБОН

Габон улсийн Mayumba дархан цаазат газар WCS байгуулгийн найзууд дээр 7 хоночихлоо, Өдөр бүр тэмдэглээ бичсээр байгаад тийм удсанаа ч мэдсэнгүй. Өглөө нь надад замдаа гарах хэрэгтэй гэж мэдрэгдсэн тул цүнхээ багаллаа. Холийн замд гархын өмнө сайн усанд орж авлаа. Ричард Стуарт хоёр гадагш явсан байсан бөгөөд тэднийг хүлээж байгаад унааний буудалд хүргүүлхээр шийдлээ.

Айлд байхийн хэцүү н хүссэн үедээ хоолоо хийгээд идэх боломжгүй байдаг юм. Би замдаа гарж байж өглөөнийхөө цайгаа ууй гэж бодож байтал Ричард Стуарт хоёр ирж надад БИН-тэй талх авчирлаа. –Замдаа гарахийн өмнө юм идээд ав гэж.

Сүүлчийн зургаа 4 үүлээ, өдөр бүр загас иддэг нохойтой, хоол хулгайлдаг мууртай авхууллаа.

Найз Аамиэд сайхан хоолоор дайлж гэртээ байлгасанд баярлаа гэдгээ хэллээ.

Монгол ёсоороо замд гархийн өмнө цагаан ширдгэн дээрээ хэсэг зогсоод гэрийн гадагш алхлаа.

Энэ ямар учиртай юмбэ гэсэн асуултанд –Зарим Монголчууд холын замд явахдаа цагаан зүйл дээр гишгээд гарах нь аян замыг бэрхшээлгүй байхийг бэлэгддэг юм гэж тайлбарллаа. Би амьдарсан эсвэл гэр шигээ сэтгэгдэл мэдэрсэн газраас гарахдаа дандаа цагаан зүйл дээр хоёр хөлөөрөө гишгээд алхдаг уламжлалаа дагдаг юм.

Mayumba суурингийн зах дээрээс машин явдаг байсан тул тэнд очиход хүмүүс цугалсан байлаа.

Эхний явах унаан дээр очход билээтээ ав гэлээ. Мэдээж жуулчин юмчин бусдаас илүүг төллөө, үүнийгээ би сүүлд бусад зорчигчдоос асууж байж мэдсэн юм.

Би өглөө босоод Африкийн саравчтай малгайгаа хайгаад олоогүй юм, хэд хоногийн өмнө хээр алдсан бололтой. Тиймээс тэр хавийн дэлгүүрүүдээс шинэ стил-ийн малгай олж авлаа. Тийм жуулчин малгайтай зүүн Африкийн орнуудаар аялах нь хүмүүсийн анхаарлийг татаад аюлтай ч байсан байж магад.

Жуулчнийг хараад үнэ өсдгийг аль хэдийнээ мэддэг тул малгайний үнийг буулгаад авлаа. Замдаа идэх юм олдохгүй байж магад гээд Чарлигаас өмнө идсэн БИН-тэй талх хаана байгааг асуугаад тэнд очлоо.

Африкийн ихэнх газар цэвэр хоол олж иднэ гэдэг нэлээд төвөгтэй юм. Энэ удаа ч адил. Гадаа нэгэн охин ямарч ариун цэврийн шаардлага хангаагүй хоол бэлдээд сууж байлаа, миний мөнгийг аваад тэр гараараа хоолийг минь бэлдсэн ч би дуугүй л байлаа.

Буцаад машин дээрээ ирээд Чарлиэ Стуард хоёр явах хэрэгтэй гэлээ. Намайг гэртээ хүлээж авч тусалсанд талархснаа илэрхийлээд зургаа дарууллаа. Тэрээр – Үүнийг замдаа идээрээ! Гэж идэх зүйл уутанд өглөө. Яг л Монгол ёс мэддэг юмшиг сайхан сэтгэлтэй залуу вэ гэж бодлоо.

Монголчууд хүн замд гарах үд цай ундаар дайлж, замд идэх баг зэргийн хоолийг бас багалж өгдөг ёс байдгийг түүнд хэлий гэж бодож байгаад амжаагүй юм.

-Ингээд л дахиаад ганцаараа! Гэсэн бодол толгойд орж ирлээ. Маш халуун байсан бөгөөд унааний хажуугийн баранд суух гэтэл зөвхөн үйлчлүүлэгч нарт гэсэн тул нэг пиво авж уулаа. 700фр-1.7$

Машин бэлэн болж бух хүмүүсийг машиндаа суухийг хүслээ. кабинд суух юм бол 7000фр гадаа ачаан дээр суувал 5000фр байсан тул мэдээж ачаагийг нь сонгосон байлаа. Гэнэт бүгд ачааруу үсэрлээ. Тухайн үед хичнээн хүн явах тухай мэдээгүй байсан бөгөөд ачааний машин хоромхон зуур дүүрээд надад суух байтугай зогсох зайч олдсонгүй.

Би жолоочоос нь – Надад суух газар байгаа юмуу?

Гэж асуутал тэрээр Пикап Жийпний дээвэр дээр нь суухийг санал болголоо, нутгийн залуус намайг дууриах гэсэн боловч жолооч хоргиллоо.

Тухайн Жийпний кабинд 7 хүн 2 хүүхэд суусан бөгөөд, ачааний хагсийг хүмүүсийн ачаагаар дуургээд олсоор уялаа, улдсэн зайнд миний төсөөлхөөргүй их хүнийг багтаалаа.

Би эхэндээ хойшоо хараад суутал нэг залуу гараа миний мэнэгэр дээр тавиад байсан тул сүүлдээ уур хүрч эхэллээ.

- Чи одоо болиочээ, өөр гараа тавих газар олдохгүй байнаа уу?

– Но Проблэм

– Магадгүй чамд но проблэм байж магад , харин надад энэ чинь таалагдахгүй байна.

Тухайн үед анх ийм төрлийн унаанд суусан тул бас эрх ашиг ярих гэж үзлээ, сүүлд юу болох тухай төсөөлөлчгүй байлаа.

Эрэгтэй хүний гар хүрхэд ямар эвгүй муухай санагддаг юм бэ гэж бодлоо. Тэр залуу нэг л бишээ !

Бид бүгд байдгаараа чихээд зогслоо.

Өмнө Аамиэ энэ унаагаар явж байсан түүхээ хэлэхдээ яг л Шпрот шиг гэж хэлж байснийг би сая л ойлголоо.

Суурингаас хөдөллөө. Mayumba н хэсэг арал дээр байдаг бөгөөд нөгөө талруу усан онгоцоор гарах хэрэгтэй боллоо.

Бид бүгд машинаас бууж усан онгоцонд суулаа, сүүлд машин бас орж ирлээ. Эндхийн дүрмээр жолоочоос өөр хэн ч усан онгоцний тээвэрлэлтийн үеэр машинд байх ёсгүй гэсэн байлаа.

Эргийн нөгөө талд зөөвөрлөгч усан онгоц маш удаж байж хүрлээ,

машин газар буухийн завдалгүй залуус машиний ачаан дээр байраа эзэлхийн тулд үсэрч гарлаа. Би ганцаараа машиний кабин дээр суух эрхтэй байсан тул нэлээд тайван байлаа.

Бид бүгд суугаад худулхийн өмнө жолооч зам дээрээс дахиаад хоёр хүн бас ачаа нэмлээ.

Бид шороон замаар замд гарах үед хүн бүр бие биенээсээ тэврэлдээд, машин огцом хажуу тийш эргэх үед бүгд надаас зуурч эхэллээ. Яг л тэнцвэр барих тоглоом тоглож байгаа мэт.

Миний хувид маш хөгжилтэй санагдаж байлаа, том болсон бас урлагийн хүн гээд Монголд надад ийм тээврийн хэрэгслэл хэрэглэх боломж гарахгүй байсан, харин энд яг л жоохон хүүхэд шиг адал явдалд баярлаж байлаа.

Жолооч хурдаа нэмэх үед ачааний төмрөөс зуураад бараг хийсэх гэж байгаа мэт санагдан. Хоёр талаар дүүрэн ширэнгэн ой. Ийнхуу явж байтал машиний дугуй нь хагарлаа. Жолооч бүгдийг буухийг хүсч дугййгаа солих үед –Дугуй ягаад хагарсан юм болоо? Гэж бодож байлаа.

- Хөөе! Чи хэчнээн хүн суулгснаа хараачээ! Гэж хэлмээр санагдаж байлаа.

Дугуй солиж байх үед бид замаас хол сүүдэрт түр суулаа, Нийтийн ийм тээвэр ашгилах ямар байна гэж асуухад – Надад хөгжилтэй санагдаж байна! Гэж инээтэл нэгэн салуу – Мэдээж шт дандаа ингэж явж байгаа биш! Гэж дургүйхан хариуллаа.

Дугуйгаа солиод машиндаа дуудлаа. Бүгд сайн байр эзэлхийн толд дайран гарч байлаа. Миний байр бэлэн гээд ачаан дээр гартал миний суудал дээр хагарсан дугуй нэмэгдсэн байлаа. Энэ удаад миний суудал хамаагүй өндөр болж, тэнцвэрээ барих илүү төвөгтэй боллоо.

Машинаа асаах үеэс хүмүүс бие биенээсээ маш хүчтэй тэвэрч, өмнө байгаа хүмүүс миний араас тэвэрлээ. Хамаг тэнцвэржүүлтийг над дээр даатгасан бололтой, машин хажуу тийш эргэхэд хүмүүс өмнөх хүнээ илүү хүчтэй зуурч, тэр бүгдийг тогтоох гэсээр миний гар цэврүүтэж эхэллээ. Гэхдээ л маш хөгжилтэй байлаа.

Тухайн бүсэд байгаль улам бүр үзэсгэлэнтэй боллоо. Замын хоёр талаар маш ногоон, төрөл бүрийн ой мод. Зарим үед сэтгэл хөөрснөөс хашгирч байлаа. Хүмүүс миний эмоцийг ойлгож- Танайд ийм ой байдаггүй юмуу? Гэж асуулаа.- Зөвхөн энэ мужид байгаа ой мод манай улсийн нийт ногоон ургамлаас их байж магад гэж хэллээ. Гэхдээ ой модноос гарж үзээгүй хүмүүсд хил хязгааргүй тал хээрийг тайлбарлах гэж зүтгэсэнгүй, ялангуя Габон улсаас 5 дахин том нутаг гээд төсөөлөхчгүй байх.

Яагаад би Монгол орондоо хайртай вэ? Гэдэг зохион бичлэг бичих хэрэг гарвал би нэгэн явдлийг бичих байсан. Багдаа би гэрийхэнтэйгээ ар хангай явсан юм. Бүгд нүүдэлчин айлд орж цай цагаан иднэ амсаж байх үед би гэрийн үүднээс холгүй суугаад эргэн тойрнийг харж байлаа.

Өвлийн хүйтэн цаг агаарийн дараа ногоон байгальд гарсан зуний анхний өдөр байлаа. Хойч үейин Монголчууд миний тэмдэглийг унших юм бол, – Хөдөө гарна гэдэг нь хэд хонгоор аялхийг хэлж байгаа харин “Наранд гарна” гэдэг нь хотоос хөдөө гархийг хэлж байгаа юм. Өдөртөө гараад ирэх болбол Бас салхинд гарна гэж хэлж болно. Харин нар гарна гэдэг н баярлахийг илэрхийлж байгаа юм.

Урд гэрт дотор хөгшин хүн гэрийн хойморт суугаад тамхилж байгаа харагдлаа. Гэрийн гадаа эмгэн ааруул цагаан идээгээ бэлдэж, холгүй бэр охин баг хүүгийн хамт үнээгээ саагаад, хажууханд хоёр банди барилдаж, тээр тэнд хүү адуугаа хариулж байлаа. Нэг гэрийн араас нохойний сүүл харагдаж байсан тул нохойний байгаа газар хүртэл надад мэдэгдэж байлаа.

-Монголийн ам,драл ийм сонин, бас гоё! бoх гэр бoлийн ам,драл яг алган дээр байгаа юмшиг харагдаад. Гэж бодлоо.

Дараахан Дурслэх урлагийн музэйд билoo явж байгаад Монголийн нэг өдөр гэдэг зургийг олж хараад миний багдаа гэрийн гадаа бодож байсан зүйл санагдлаа. Бух хүмүүсийн хийж буй зүйл нэг зурган дээр харуулсан, болвол энt зургийг олж үзээрээ! Монголийн онцлог сэтгэлгээг харуулсан юм шүү!

Үнэхээр монголоос өөр үндэстэн эн зургийг хараад сайн ойлгох болвуу? Ялангуя том хотод амьдардаг эсвэл ой модтой газар амьдардаг хүнд гэр бүлийн амьдрал ийм тод харагдахгүй шүүдээ! Хүүхэд өрөөндөө орход л юу хийж байгаа нв мэдэгдхээ болино.

Монголчууд бид маш өвөрмөц сэтгэдэг хүмүүс шүү! Тиймээс би Монгол соёл, түүхэндээ хайртай юм.

Монголийнхоо амьдралийг заавал гадний нүдээр харах гэж битгий хичээгээрээ! Коммунистууд Монголд байхдаа, хувьсгалаас өмнө Монголчууд СОЁЛГҮЙ байсан гэж заадаг байсан! Бид тухайн үед соёлгүй биш хөгжилгүй байсан юм. Харин Монголийн агуу соёлийг коммунистууд ойлгохийг хүсээгүй юмшүүдээ! Өнөөг хүртэл зарим хуучний школтой хүмүүс сонгуулийн ажилд явж байхдаа Монголчууд хувьсгалийн өмнө бүдүүлэг, соёлгүй байсан гээд л яриж байдаг шүүдээ! Бүдүүлэг гэж юуг хэлж байгаа? Хээр явж байгаад таарсан нүүдэлчин айлийн хаалгийг тогшилгүй ороод Сайн сууж байна уу гэж хэлдгийг хэлж байна уу? Монголчууд өвөрмөц соёлтой хүмүүс. Гадаадийн нэг хөдөөний айлд очоод танайд хоноод маргааш аялаа үргэлжлүүлий гэж хэлэх юм бол буу тулган, эсвэл цагдаа дуудна!

Замийн хүнийг цай хоолоор дайлж, унаа бэлдэж өгдөг үндэстэн соёлгүй гэнээ?

Бид савхаар хоололдог байснийг соёлгүй гээд халбаг сэрээ нэвтрүүлсэн юм шүүдээ! Уул нь савх гэдэг өөрөө их том ухаан гэж боддог, Хоолийг баг багаар идэх үед хурдан цадан, аманд орсон хэсэг бүрийн амтийг мэдрэн, ямарваа нэгэн зүйлийг хийхдээ баг багаар дуусган гэсэн философи ч байж магад.

Харин халбаг бүхнийг нэг доор дуусгах гэж чихэн. Халбаганд, яг юу байснийг ч тэр бүр мэдрэхгүй.

Тухайн үед бид хөгжлөөс хоцорч байсан ч өөрийн АЗИ-аас тэс өөр соёлтой улс байсан юм шүү!

Миний аялийн үед хүмүүс намайг АЗИА гэхэд – Үгүй би АЗИА биш, Би нүүдэлчин удмынх, Би Монгол гэж хэлдэг юм. Хятад, Солонгос, Япон, гээд азийн орнуудийг авч үзэх юм бол Монголчууд бид, Нүүдэлчид бид шаал өөр соёлтой юмшүүдээ.

Славчууд, Арабууд, Азууд гэдэгтэй адил Нүүдэлчид гэдэг тусдаа соёл байдаг гэдэгт би итгэдэг юм.

Өнөөдөр Монгол улс түүхэнд 10 цагаан толгой зохиож ашгилж байсан түүхээ мэддэг хүн цөөхөн, Монгол бичгээ хүртэл ихэнх хүмүүс мэддэггүй. Уурийн тугаа хүмүүсд тайлбарлах үд Соёмбо усгийн утгийг тайлбарлхад нэг л усэг ийм их утга байгаа юм бол бусад усгэнд ямар их утга байж болхийг төсөөлээрээ гэж хэлдэг. Бас соёмбо цагаан толгой н Монголчуудийн ашгилж байсан 10 цагаан толгойн нэг! Өнөөдрийн өндөр хөгжилтэй гэж байгаа улсууд өөрийн ч цагаан толгойгүй байхад бид 10-ийг зохиочхоод соёлгүй гэж хэлүүлэх ямар байх вэ?

Өнөөдөр бид ядуу байгаан хүмүүс соёлоо гээснийх гэж боддог. Өөрийн соёлоо өндөр түвшинд хүргэсэн Япончууд хүртэл бидний түүх соёлийг судлаад биширч байхад бид өөрсдийнхөө соёлоо ч мэдэхгүй байж холийн Америк, Европ шиг харагдах гээд байдаг. Бид хэчнээн гоё костюм өмссөн ч Итали чууд шиг харагдаж чадахгүй шүү!

Харин Монгол дээлээ өмссөн үед ямарч Монгол хүний хамар н сөхөгдөөд эхэлдгийг санаж байгаара!

Хэсэг явж байтал хүмүүс намайг илүү зуурч эхэллээ. Нэг мээдхэд миний гаагаанаас хүний гар зуурлаа.-Хөөе! Гараа өмднөөс аваачээ! Гэж хашгиртал бүгд инээлдэж –Энэ охин чамд сайн болсон байх ! гэж хойн зогсож байсан охинийг заалаа. Тэр охин миний шорт гаагааг хамт н атгаад зуурсан байлаа. Магадгүй түүнд таалагдсан юм бол бага ч болов таашаал аваг гэж бодоод уурлахаа болилоо.

Нэг залуу намайг хойноос маш чанга атгалаа, би аль хэдийнээ тоохоо болисон байлаа. Ямар аз болж ард бусадтай цуг хэдэн цаг зогсож яваагүй юмбээ гэж бодлоо. Жолооч надаас 2.5 $ илүү авсан юмчин ийнхүү тусгай эрх өгсөнч байж магад.

Зарим залуус бие биенийхээ араас зайгүй чанга тэвэрсэн байсан бөгөөд, өөрийгөө хэн нэгэн залууг хойноос нь чанга тэвэрч явах ямар хэцүү болоо гэж төсөөллөө. Ялангуяа над шиг хаяа янз бүрийн юм боддог хүн шууд намба алдаж хүнийг айлгах биз! Хэ хэ

Миний айж байсан зүйл боллоо. Энэ үед борооний улирал эхэлсэн тул бороо орж эхэллээ. Машин зогсч ачааг уутаар бүрлээ. Бүх хүмүүс ачааг багалсан баглааснаас барисан байсан тул өөр барицгүй болж миний ачаалал нэмэгдлээ. Би цүнхээ хойноо тависан байсан бөгөөд эргээд автал, урд цахилгаанийг нэг хүү нээгээд юм авхад бэлэн болсон байлаа. Ялангуя миний сүүлийн аялсан хэдэн улсийн зургийн архивтай флаш диск байсан бөгөөд түүнийгээ алдсан бол ёстой гаслаад ч нэмэргүй хохирох байсан байх. Цүнхээ гуйгаад машиний урд сууж байсан Лалийн шашинтай хүнд өгөөд хадгалууллаа. Хаа явсан газар лалийн шашинтнууд хүн чанар сайтай гэдэгт бүрэн итгэлтэй болсон юм.

Замд жолооч гэнт зогсож модон дунд байгаа сармагчингуудийг харууллаа. Би зураг авсан ч миний 3.5 пиxэлтэй камэрт ю ч үлдсэнгүй.

Бороо шивэрсээр миний хувцасийг бүрэн норглоо. Нойтон хувцастай машиний дээр салхинд чичирч эхэллээ. Маш хүйтэн байсан ч хэнд гэж гомдлох вэ. Гэтэл хажуугийн үзэсгэлэнт ширэнгэн ойн гайхамшгийг биширч байсан тул ийм үнэ төлөхөд юу ч биш байлаа.

Замд жолооч тосгонд зогсож дахиад хүн авлаа. Энэ удаад хүмүүс эсэргүйцлээ илэрхийлсэн ч нэмэр болсонгүй, сонголт байхгүй юмчин.

Үнэхээр үзэсгэлэнт ширэнгэн ой модноос гарч эхэллээ, байгал өөрчлөгдөж зүлэгтэй толгодууд боллоо. Нэлээд шулуун зам байсан бөгөөд явж байтал машиний дугуй дахин хагарлаа. Замийн суурингийн хажууд зогсож бух хүмүүс буулаа. Жолоочид илүү дугуй байхгүй байсан бөгөөд, зам дээр унаа хүлээж хонохоос өөр аргагүй гэж залуус хэллээ.

Бүх хүмүүс буух үед зураг аваад хартал маш олон хүн байлаа. –Бид яг хэдүүлээ юм бэ?

Буугаад нэг бүрчлэн тоолж эхэллээ. 2 хүүхдээс гадна кабинд 7 хүн харин хагас ачсан хойн надтай хамт 13 хүн байлаа.

-ааааааан! 13 хүн ачааний машиний хагаст багтаанаа! Юууууу!

Ачааний хагасийг хүмүүсийн ачаа эзэлсэн байсан бөгөөд 13 хүний хөл нь хуртэл хаанаа багтсан юм болоо гэж бодож суулаа. Хэнч гомдолсонгүй.

Бороо орсоор, сүүлдээ норох юу ч биш боллоо. Багдаа гадаа борооноор нортлоо гүйгээд өвдөх тухай боддоггүй байсан хэрнээ том болоод яагаад норох тийм том асуудал болсон юм боло гэж бодлоо.

Азаар хойноос ачааний машин хурдтай ирээд, зогсохгүй өнгрөх байх гэж бодтол, гэнэт тормозоо дарлаа. Машиний ачаан дээр нь зэрлэг амьтан агнасан бололтой уясан байлаа.

- Энд сууж байгаа хүмүүс энэ амьтанийг үнэрлээд дотор нь муухай оргиж байгаа болвуу?

Жолооч нар тохиролцож түүнээс запас дугуйг нь авхаар боллоо. Аяний залуустай зургаа авхуулаад унаандаа суулаа.

Ачааний машиний кабин дээр суусан жуулчинг замын суурингийн хүмүүс хараад ихэд гайхаж байлаа.

Бид явсаар ариа гэж Tchibanga сууринд ирлээ. Суурингийн автуусний буудал дээр бүх хүмүүс маш хурдан ачаагаа аваад явж одлоо, харин би цаашаа яахаа бодож эхэллээ.- Энд нэг хоноод маргааш үүрээр замд гархуу эсвэл одоо эндээс шууд унаагаар дөххүү!

Шөнө дунд ядран байж явах хэрэггүй мэт санагдсан тул хонох газрар хайх нь дээр гэж бодлоо. Цуг унаанд байсан хүмүүсээс майхнаа зоогоод хоночих газар байгааг асуутал, нэгэн залуу манайд очоод хонож болно гэлээ. Түүнийг дагаад таxинд суулаа. Хэсэг явж байгаад түүний гэрийн гадаа ирлээ. Жижигхэн ганц өрөө, нэг л ор, ширээтэй. Тэнд унтаад маргааш замд гархаар шийдлээ.

Би аялийн явцдаа унаж байсан бүх тээврийн хэрэгслүүдийн талаар тусгай бүлэг нээж бичих бодолтой байгаа бөгөөд өнөөдрийн Шпрот унааг хэзээ ч мартахгүй гэж бодлоо.

Ийм тээвэрлэлт зөвхөн Африкт байдаг гэж бодож байвал та бүхэн андуурч байна. Интернэтэд Монголийн тухай зураг хайж байгаад Монголд ТОМ ШПРОТ тээвэрлэлт байдгийг олж мэдсэн юм.

Одоо аялж байх явцдаа зургуудаа тэр бүр хийж амжихгүй байгаа тул, сүүлд дахин дахин шалгаж зураг тавьсан үед Шпрот Тээвэр гэж юуг хэлээд байгааг үзээрээ!

Сайн байна уу? миний энэ тэмдэглэл ”Монгол Бадарчин” цувралын эхний бүлэг болох ”Гайхамшигт Ертөнц” номонд орж байгаа тул түүнийг авч уншаад блогийн зургуудтай хослуулж, миний аялалыг илүү сайн мэдрээрэй! Баярлалаа.

Сайн байна уу? миний энэ тэмдэглэл ”Монгол Бадарчин” цувралын эхний бүлэг болох ”Гайхамшигт Ертөнц” номонд орж байгаа тул түүнийг авч уншаад блогийн зургуудтай хослуулж, миний аялалыг илүү сайн мэдрээрэй! Баярлалаа.

Сайн байна уу? миний энэ тэмдэглэл ”Монгол Бадарчин” цувралын эхний бүлэг болох ”Гайхамшигт Ертөнц” номонд орж байгаа тул түүнийг авч уншаад блогийн зургуудтай хослуулж, миний аялалыг илүү сайн мэдрээрэй! Баярлалаа.

Сайн байна уу? миний энэ тэмдэглэл ”Монгол Бадарчин” цувралын эхний бүлэг болох ”Гайхамшигт Ертөнц” номонд орж байгаа тул түүнийг авч уншаад блогийн зургуудтай хослуулж, миний аялалыг илүү сайн мэдрээрэй! Баярлалаа.

№34, 2008 оны 03 сарын 26. 15:54 цаг.
Цөөн хүн амтай, газрын баялгийн экспортоороо эдийн засгаа өсгөж буй гэсэн мэдээллээс өөр зүйлгүй 24 км алхаж байж Габон улсын анхны хилийн шалган дээр ирлээ. Габон улс юмны өртгөөрөө африкийн хамгийн үнэтэй улс гэж сонссон тул явахаасаа өмнө дансны байдлаа шалгатал 500$ нэмэгдсэн байлаа. Гэрийнхэн ямар ч илгээмж явуулсан гэж мэдэгдээгүй тул блогийнхоо комментийг шалгатал Сэцэн Батмөнх гэж манай ахын ангийн найз миний дансанд ийм хэмжээний мөнгө шилжүүлж миний аяллыг дэмжсэн байна. Би энэхүү аяллаа эхэлснээс хойш 2 жил 5 сар гаруй болох хугацаанд дансныхаа дугаарыг хүмүүст өгч дэмжлэг хүсэж байсан ч ямар ч хариугүй өнөөг хүрсэн билээ.
Зарим хүмүүс миний мууд дурлаж –Дансанд чинь мөнгө хийсэн шүү! гэх мэт худлаа молиго үмхүүлж, бахаа хангаж байсанд дургүй хүрч байлаа. Дэмжиж чадахгүй байж болно. Тэртээ тэргүй би ямар ч төлбөргүйгээр тэмдэглэлүүдээ нийтэд хүргэж байгаа шүү дээ! Таны санал ч гэсэн над дэм.
Харин Сэцэн анх удаа уншигчийн зүгээс над санхүүгийн дэмжлэг үзүүлж эхэлсэнд би маш их талархаж байна. Хамгийн үнэтэй энэ улсыг даван туулахад чиний өгсөн анхны туслалцаа маш их хэрэг болно гэдэгт итгэлтэй байна. Гадаад орноор аялах ямар үнэтэй байдгийг ойлгосон, энэхүү тэмдэглэлүүдийг үргэлжлүүлэхийг хүссэн Сэцэн чамд баярлалаа.