Амай Монгол | Дэлхий Ертөнцийг Монгол Нүдээр » Серби улсын ВЕЧЕРНИЕ НОВОСТИ сонинд

vecernje-novosti-jijig

2009 оны 7 сарын 20. Серби улсын нийслэл Белграде хот.

Миний Серби найз Беба намайг ВЕЧЕРНИЕ НОВОСТИ сонингийн сэтгүүлчтэй уулзуулахаар тохирсон байсан тул, Косово орхоосоо өмнөх өдөр нэлээд хоцорч байж уулзалтан дээр очлоо. 25 орчим найсны сэтгүүлч залуутай уулзаж нэгэн бар-нд суулж ярилцлага өглөө. Тэрээр ойрын үед хэвлүүлж чадахгүй гэсэн бөгөөд, тэртээ тэргүй маргааш дараагийн улсруугаа явж буй миний хувьд зарчмын ялгаагүй байлаа. Гагцхүү бичлэг гарсны дараа надад мэдэгдэж болбол англи орчуулга явуулахаар боллоо.

2009 оны 8 сарын 7 ны өдөр сонинд ярилцлага гарсан байсан бөгөөд уг сонингийн интернэт хувилбарыг уншдаг Гадаад Сербууд надад захиа бичиж ярилцлага таалагдсан тухай мэдэгдэж байсан юм.

Заваараа төрлөх сайхан Монгол хэлрүү орчуулж чадах хүн байвал баярлах болно.

So far I visited around 62 countries of Asia, Africa and Europe, and I plan to tour at least as much. To travel across, literally, the entire planet. However, only four or five countries give me that amazing feeling, only for them I can say they are really great. Among them is Serbia, a country of my dreams, in which I returned. These are the words that I hear from mr Zolbajar, long-haired 30-year-old from Mongolia who’s been traveling around the world for the past three and a half years. On the Internet, just as in many countries he visited, he had already become a hit, known by his nickname – Amai The Mongol. Obscure light in a Belgrade cafe where we met, the night before his departure to Kosovska Mitrovica, from where he will go to Bulgaria,
illuminates the scar on his forehead. Amai shrugs his shoulders.

- Trust me, buddy, I have no idea how I earned this. I know only that I was last night, in Vojvodina, and that I was drinking “pelinkovac”. But I guess that night was totally crazy – he said with a smile. Then he presses my recorder and starts telling his incredible life story, revealing what forced this young man with three degrees, who is also a journalist, writer, musician and the first Mongolian DJ, to go with a backpacks throughout the continents, driven by the nomadic hunger from the blood of
his ancestors …
- This trip is in my blood. There’s this ancient nomadic Mongolian tradition called badarhin. It indicates the need for young people to go where they have never been, and return richer because of a great experience. Only then can we settle down and start a family. For more than a century, the custom was forgotten, and I decided to renew it.
- I think I’ll be able to visit at least 150 countries in four or five years. I describe my travels, I have a website, and sometimes my journeys can be read in Mongolian newspapers. All I know, I will go back to my country until I do what I imagined.
- Sometimes I find accommodation, sometimes I just plant a tent by the road … One of my rules is “do not leave anything behind.” I collect everything in one pile and set it on fire. Wardrobe, garbage, things that I got … Even my hair. This is one of the nomadic rules, do not pollute nature.
- I had a dream – to visit Yugoslavia. Many people from my country, especially the young, wanted to come here. We never thought that much about America or Japan, but about you. You were our role models. Once, as a kid, I think in 1997, I went to the embassy of Yugoslavia in Ulaanbataar, to see what I need for a visa. And the guy at the consulate told me: “You know something, I have no idea for which country you could use this, because I’m not sure who I represent here. I can issue you a
visa for Yugoslavia.”
- I didn’t go then, but here I am now. The first time I arrived here, by train, I was greeted by the ugly side of the railway station. I saw old buildings and quite unhappy people, and I was stunned. Is this the land of my dreams, I asked myself? But then I saw the whole town, the whole country, and I loved it.
- Serbia is one of the greatest countries. Syria, Montenegro, Serbia… That’s what I like. I was here last spring, and then I came back because of the Universiade and “EXIT”. People are good, attentive, and I feel completely safe. From here I went to Bosnia and Montenegro, and I was especially enchanted by Herceg Novi.
- I noticed that many people from Serbia and ex-Yugoslavia want to go abroad to earn money. I do not understand it. I tell my friends from here: “Money isn’t everything. Abroad, you will be just a number. And here, you are the people.”
Amai tells me that the girls in the Balkans are, perhaps, the most beautiful in the world, but there’s something in them he doesn’t like.
- I see girls in high heels, in short skirts, as if they stepped from the fashion runway. Whenever I go out to a club, either in Belgrade or in Montenegro, I almost feel sick how good they look. But it is often just empty beauty. They do not play small, sweet games with the guys, like they don’t know how to flirt, to outsmart guys…

Bananas and Rakija
Whenever I go to a country, I eat local food, drink, drink, try to learn as many words in that language.
- The hardest thing was when I had to eat fish. We Mongols almost never eat it. Also, Africa. Banana for breakfast, banana for lunch, butter banana, banana cake … And the next morning – bananas again. So I’m better when I come to countries like Serbia, where the food is really good.
- In Mongolia we have beer and brandy made from milk. Some beverages make you violent, some make you happy. Serbian brandy makes you happy. That’s one of the things I’d bring to Mongolia and tell people “Those Serbs really drink this a lot”.

img_0911

Srbija, nomadski san

DO sada sam bio u 62 zemlje Azije, Afrike i Evrope, a planiram da ih obiđem makar još toliko. Da proputujem, bukvalno, celu planetu. Ali, samo u četiri-pet zemalja se osećam kao kod kuće, samo za njih mogu da kažem da su zaista sjajne. Među njima je i Srbija, zemlja iz mojih snova, u koju sam se vratio i u koju ću uvek ponovo dolaziti.
To su prve reči koje izgovara Džambalsuren Zolbajar, dugokosi 30-godišnjak iz Mongolije, putnik oko sveta s troipogodišnjim stažom. Na Internetu, baš kao i u mnogim zemljama koje je posetio, on je već postao hit, poznat samo po svom nadimku – Amai Mongol.
Svetlo s tavanice jednog beogradskog kafića u kojem smo se sreli, noć pre Amaijevog puta u Kosovsku Mitrovicu, odakle će krenuti u Bugarsku, obasjava veliku “šljivu” na njegovom čelu. Amai sleže ramenima.
- Veruj mi, drugar, nemam pojma kako sam zaradio ovo. Znam samo da sam se sinoć, u Vojvodini, “razvalio” od onog vašeg pelinkovca. Ali, kladim se da je noć bila potpuno luda – kaže uz osmeh. Onda sam uključuje diktafon reportera “Novosti” i započinje svoju neverovatnu životnu priču, otkrivajući šta je mladića sa tri završena fakulteta, novinara, pisca, muzičara i prvog mongolskog di-džeja nateralo da s rancem na leđima krene po kontinentima, gonjen nomadskom glađu, iz krvi njegovih predaka…
- Ovo putovanje je u mojem DNK. To je prastara nomadska mongolska tradicija pod nazivom badarhin. Ona označava potrebu mladih ljudi da odu tamo gde nikada nisu bili i vrate se bogatiji za jedno veliko iskustvo. Tek tada mogu da se skrase i zasnuju porodicu. Duže od jednog veka taj običaj bio je zaboravljen, a ja sam odlučio da ga obnovim.
- Mislim da ću za četiri-pet godina uspeti da obiđem barem 150 zemalja. Opisujem svoja putovanja, imam svoj internet-sajt, a moje tekstove čitaju i u mongolskim novinama. Napisaću i knjigu.

I neću se vraćati sve dok ne uradim to što sam naumio.
- Ponekad nađem smeštaj, ponekad bivakujem pored puta… Jedno od mojih pravila je “ne ostavljaj ništa za sobom”. Sve sakupim na jednu gomilu i zapalim. Garderobu, otpatke, stvari koje sam dobio… Čak i svoju kosu. To je jedno od nomadskih pravila, da ne zagađujemo prirodu.
- U svojim maštanjima, imao sam jedan san – da posetim Jugoslaviju. Mnogi ljudi iz moje zemlje, pogotovo mladi, želeli su da dođu ovde. Nismo sanjali o Americi ili o Japanu, već o vama. Vi ste nam bili uzor. Jednom sam, čak, kao klinac, čini mi se 1997. godine, otišao do jugoslovenske ambasade u Ulan Batoru, da vidim šta mi je potrebno za vizu. Tip iz konzulata mi je rekao: “Znaš kako, ne znam uopšte za koju državu ti ovo važi, jer ni sam više nisam siguran koga ovde predstavljam. Mogu da ti izdam vizu za Jugoslaviju.”
- Tada nisam otišao, ali evo, sada jesam. Prvi put sam u Beograd stigao vozom. Izašao sam na onu drugu, ružniju stranu Železničke stanice. Video sam oronule stare zgrade i prilično namrgođene ljude, i bio sam zapanjen. Zar je ovo zemlja iz mojih snova? Ali, onda sam ugledao ceo grad, upoznao ga i zavoleo. Sad mi srce zaigra kad god ga vidim, a eto, prošao sam pola sveta, bukvalno.
- Srbija je jedna od najdivnijih zemalja. Sirija, Crna Gora, Australija, Srbija… Bio sam ovde proletos, a onda sam se vratio, zbog Univerzijade i “Egzita”. Ljudi su dobri, predusretljivi, i osećam se potpuno bezbedno. Odavde sam išao u Bosnu i Crnu Goru, a posebno me opčinio Herceg Novi.
- Primetio sam da mnogo ljudi iz Srbije želi da ode u inostranstvo, da zaradi novac. Ne razumem to. Kažem svojim srpskim prijateljima: “Nije sve u novcu. Tamo, u inostranstvu, bićeš samo broj. A ovde, u ovoj sjajnoj zemlji, ovde si čovek.”
Amai kaže da su na Balkanu devojke, možda, najlepše na svetu, ali im po nešto i zamera. – Vidim cure na visokim štiklama, u kratkim suknjama, kao da su sišle s modnih pisti. Kad god izađem u neki klub, bilo u Beogradu ili u Crnoj Gori, skoro da mi pozli. Ali, to je često samo prazna lepota. Ne igraju male, slatke igre s muškarcima, kao da ne znaju da flertuju, da se nadmudruju…

BANANE I RAKIJA
KAD god odem u neku državu, jedem lokalnu hranu, pijem piće, pokušavam da naučim što više reči na tom jeziku.
- Najteže mi je palo kada sam morao da jedem ribu. Mi Mongoli je skoro nikada ne jedemo. U stvari, još lošija je bila Afrika. Banana za doručak, banana za ručak, puter od banane, kolač od banane… A sledećeg jutra – opet banane. Zato mi lakne kada dođem u zemlje poput Srbije, gde je hrana stvarno dobra.
- U Mongoliji imamo pivo i rakiju pravljene od mleka. Neka pića te učine nasilnim, neka te razvesele. Srpska rakija je vesela, zato bih da je ponesem u Mongoliju i da kažem ljudima “E, od ovoga se Srbi razvaljuju”.

Horaayy..there are 7 comment(s) for me so far ;)

#1

Nice article, Wanna go there in sometime

ugang wrote on 2009/08/28 - 14:20
#2

mongolchyyd zagas iddeg sh tei , hezeech iddeggui gej arai helj bolomgui eee Zoloo .

odnoo wrote on 2009/08/28 - 18:23
#3

Zoloo mandtugai, chamaig manai clubiin huuhduud demjij bgaa shuu, bolvol utasniihaa nomeriig mail hayg ruu mini yvuulchihval ih zugeer bna, bid chamd herhen tuslah ve gej yriltsaj bgaad neg shiidver gargasan, daanch hentei yaj yrihaa meddeggui ee, chi utasaa uguurei… ok. herhen tuslah tuhaigaa daraa bichye… za tur bye

sarniituya wrote on 2009/08/30 - 19:55
#4

I never though that Serbians Are such nice that u describe….

Matsushde wrote on 2009/09/06 - 21:26
#5

Hi, I liked the article…and I like the fact that you had a nice time in Serbia. I found this article browsing the info on visas for Mongolia- i m Serbian:)

Ana wrote on 2009/11/05 - 22:14
#6

Юу байна Амай….би чамтай BTV дээр таарч байсан тэхдээ чи санахгүй байгаа байх, Би зүгээр л мэндлээд өнгөрсөн л дөө….би чиний блогоор байнга зочилж, хийж байга бүхнийг чинь дэмждэг шүү…даанч яг бодит байдлаар тус хүргэж чадахгүй л байна.
Тэгээд зав гарахаар нь энийг чинь орчуулчихлаа..зүгээр л чамайг дэмждгээ илэрхийлэх гэсэн л хэрэг…сүртэй ч юм биш л дэ….тэгээд ч миний энглиш тааруу болохоор тийм сайн орчуулж чадаагүй байх,,амжилт хүсье…

”Би альхэдийнэ Ази, Африк, Европын 62 орноор аялаад байгаа ч гэсэн илүү олон орноор аялахаар төлөвлөж байгаа. Дэлхий ертөнцийг хөндлөн гулд туулмаар байна. Гэхдээ миний аялсан орнуудаас дөрөв, таван орон л гайхалтай гэж хэлж болохоор тийм мэдрэмжийг төрүүлсэн. Тэдний нэг нь миний 2 дахин зочилсон мөрөөдлийн улс, Серби байсан юм” хэмээн сүүлийн 3 жил гаран дэлхийгээр тойрон аялаж байгаа урт үстэй, 30 настай монгол залуу ноён Золбаяр надад хэлсэн юм. Интернэтэд тэр өөрийн аялсан орнуудда Amai The Mongol гэсэн нэрээрээ альхэдийнэ алдартай болжээ. Түүнийг Косовска Митровица руу явахаас нэг өдрийн өмнө би Белградын нэгэн бүдэг гэрэлтэй кафед бид уулзсан юм. Тэр тэндээс Болгар луу явахаар төлөвлөсөн юм. Духан дээрхи сорвио тайлбарлаж байхдаа Амай мөрөө хавчин инээмсэглээд ”Надад итгээрэй залуу минь, би яаж энийг авснаа ердөө санахгүй байна. Урьд шөнө Војводинад Пелинковац ууж байснаа л санаж байна. Ёстой галзуу шөнө байсан байхаа” гэж хэллээ.
Дараа нь Амай дуу хураагчыг минь авч асаагаад өөрийнхөө гайхалтай амьдралаа ярьж өгсөн юм. Өвөг дээдсийнхээ нүүдэлчин зан чанарыг өвлөсөн, сэтгүүлч, зохиолч хөгжимчин гэсэн гурван мэргэжилтэй бас монголын анхны ДЖ энэ залууг чухам ямар шалтгаан үүргэвч үүрэн тив алгасан аялахад хүргэв ээ,
”Энэ аялал миний цусанд байгаа. Бадарчин гэсэн монголын эртний нүүдлийн соёл уламжлал байдаг. Залуу хүмүүс өөрсдийн очиж байгаагүй газраараа аялаж, их юм үзэж нүд тайлаад баян чинээлэг болоод эргэж ирдэг. Ингэсний дараа л бид гэр бүл зохиож амьдралаа эхэлдэг юм.
Сүүлийн 100 гаран жилд энэ уламжлал мартагдаж алга болсон юм. Харин би үүнийг дахин сэргээхээр шийдсэн юм.

Дөрөв юм уу таван жилийн хугацаанд 150 гаран орноор би аялаж чадах байх. Энэ аялалаа би өөрийнхөө вебсайтаараа дамжуулан хүргэдэг юм. Бас заримдаа монголын сонинуудад ч миний аялалтын талаар мэдээлдэг. Би өөрийнхөө төсөөлсөн зүйлдээ хүрсэн үедээ л нутагтаа буцах болно.

Заримдаа надад хоноглох байр олддог ч заримда замын хажууд майхнаа бариад л хоночихдог юм. Миний мөрддөг дүрмүүдийн нэг бол ”Юу ч битгий орхи”.
Хог хаягдал, хувцас, үсээ ч гэсэн бөөгнүүлж байгаад шатааж орхидог юм. Энэ бол нүүдэлчдийн мөрддөг дүрэм л дээ. Байгаль бохирдуулж болохгүй ээ гэж.

Югославиар аялах нь миний мөрөөдөл л дөө. Олон Монголч залуучууд энд ирэхийг хүсдэг юм. Бидэнд Америк, Япон тийм ч сонин биш харин та нар бол өөр хэрэг. Бид та нараас үлгэр жишээ авдаг. Би нэг удаа хүүхэд байхдаа Улаанбаатарт байдаг Югославын элчин сайдын яаманд очлоолдоо. 1997 онд санагдаж байна. Виз авахад юу хэрэгтэйг харах гэсэн юм.
Тэгэхэд надтай ярилцсан залуу ”Энэ визийг ямар оронд хэрэглэхийг би мэдэхгүй байна. Яагаад гэвэл би өөрөө аль орныг төлөөлж байгаа ч мэдэхгүй байна шүү дээ. Би чамайг Югослав руу л нэвтрүүлж чадна.

ээ, харин одоо энд байна. Намайг анх удаа энд ирэхэд үзэмж муутай галт тэрэгний буудал угтсан. Хуучин байшингууд бас гунигтай хүмүүсийг хараад би үнэхээр гайхаж энэ миний мөрөөдөж байсан газар гэж үү гэж өөрөөсөө хүртэл асуухад хүрсэн шүү. Гэхдээ дараа нь хотыг, энэ орныг бүхэлд нь үзсэний дараа миний бодол өөрчлөгдсөн.

Серби бол хамгийн агуу орнуудын нэг. Сири, Монтенегро, Серби гэсэн орнуудад би дуртай.
Өнгөрсөн хавар би энд анх ирсэн л дээ, харин энэ удаа Универсиад болон EXIT наадмыг үзэх гэж эргэж ирсэн юм. Сербүүд их эелдэг, бас сайн хүмүүс болохоор надад бүрэн дүүрэн аюулгүй санагдаж байгаа. Эндээс би Босги Геркеговин руу яваад Херцег Новиг үзээд үнэхээр таалагдсан.

Серби болон Хуучин Югославын орнуудад олон хүмүүс гадагшаа яж мөнгө олохыг хүсдгийг би мэдсэн. Гэхдээ ойлгохгүй юм. Эндхийн найзуудаа ”Мөнгө бүх зүйл биш шүү дээ. Гадаад чи зүгээр л орон тоо бөглөдөг бол эх орондоо хүн шиг байж чадна” гэж зөвлөдөг.

Амай цааш үргэлжлүүлэн ярихдаа Балканы охидууд магадгүй дэлхийд хамгийн хөөрхөн байх. Гэхдээ нэг зүйл надад таалагдаагүй гэлээ.
Өндөр өсгийтэй, богино банзал өмссөн загварын тайзнаас бууж ирсэн юм шиг охидыг би байнга л энд хардаг. Белград ч бай Монтенегрод ч бай ялгаагүй би клубт ороод бүсгүйчүүдийн гоо сайхныг хараад сэтгэл өвддөг. Энэ чинь ердөө л хий хоосон гоо үзэсгэлэн шүү дээ.
Тэд залуустай сээтэгнэж давах гэж жоохон ч гэсэн тоглоом наадам хийдэггүй.

Банана ба Ракия

Ямар ч оронд би очсон тэр орний хоол, ундаа, согунаас амсаж аль болох олон нутгийн үг сурахыг хичээдэг. Манай монголчууд бараг загас иддэггүй болохоор надад тохиолдсон хамгийн хэцүү зүйл бол загас идэх байсан.
Бас Африкт өглөөний хоолонд Банана, өдрийн хоолонд ч банана, бананы бялуу, бананы чанамал ….тэгээд маргааш нь дахиад л банана идэх хэрэг гарна. Харин энд Серби шиг сайхан хоолтой орнуудад илүү дээр байна.

Манай оронд сүүгээр хийдэг архи, бас шар айраг байдаг. Зарим нь чамайг хэрцгий догшин болгодог бол зарим нь жаргалтай болгох жишээтэй. Харин Серби архи бол жаргалтай болгодог. Би Монголд очоод ”Тэр Сербүүд энийгээ их уудаг юм билээ” гэж хэлэх болно.

Bayaraa wrote on 2010/08/30 - 10:22
#7

I like what you guys are up also. Such intelligent work and reporting! Keep up the superb works guys I

My Homepage wrote on 2011/12/09 - 12:35
You can leave a response, or trackback from your own site.

Write Your Comment

Comment Guidelines: Basic XHTML is allowed (a href, strong, em, code). All line breaks and paragraphs will be generated automatically.

You should have a name, right? 
Your email address, I promised I won't tell it to anyone. 
If you have a web site or blog, you can type the URL right here. 
This is where you type your comments. 
Remember my information for the next time I visit.