Amai The Mongol | Around The World Mission

Өмнөх тэмдэглэлийг уншиж байж үргэлжлүүлээрэй

2008 оны 06 сарын 29 Сиэрра Лэон Гүйнэа улсын хил дээр.

Манай залуус намайг Гүйнэа улсын хил дээр гаргаж өглөө. Имигратион хүргэх мотоцикл олж өгөөд хойноос гараараа далаллаа.

Бүхэл бүтэн 2 жил гаруй Сиэрра Лэоний энхийг сахиулагчид дээрээ очиж амраад авах бодолтой байсан бөгөөд саяхан миний амралт дууссаныг мэдлээ. Гүйнэа улсын Хилийн цэрэг өөрийнхөө унаагаар намайг imigration дээр хүргэж өгөх үед Африкын хүнд суртал дахиад эхэлж байндаа гэж бодлоо.

Жижигхэн байранд ганцаараа сууж байсан байцаагч гадны хүнийг хараад бөөн баяр боллоо. Маш олон Африкын орнуудад хүчний байгууллагийн хүн л бол бичиг баримт шалгах маш дуртай. Миний Монгол улсын пасспортыг авж нээснээ / Чи Аль улсын иргэн бэ? гэж сонин зүйл асуух үед миний оюун санаа Сиэрра Лэондоо байлаа. Бүтэн сар гаруй манай залуусын бүрэн халамжинд байж, хүссэн үедээ хөргөгч ухаж, босох унтах цагаа хэнээр ч хэлүүлэлтгүй, хүссэн үедээ унаагаар үйлчлүүлдэг байсан уу? надад дахиад хэзээ олдох ч юм билээ.

Хилийн байцаагч хаа хамаагүй зүйл асууж улам бүр хүндрэл учруулж эхэллээ. Бүх бичиг баримт зүгээр байхад ингэж дарамтлаад байгаад үнэхээр дургүй хүрч эхэллээ. Нэмж элдэв бичиг баримт бөглө гээд л.

Тэрхүү хүнтэй уулзаж байх хооронд намайг хүргэж өгсөн цэрэг гар утсаа бариж орж ирээд/ Чамтай яръя гэж байна! гэлээ.

Утас автал багийн захирагч – Амай! бүх юм зүгээр биз? юм хумаа мартаваа? болгоомжтой замдаа яваарай! гэж захилаа. Хил дээр ирэх замд бие маш муудсан тул Баатаргуай энэхүү дахин шалгаж байгаа нь байлаа.

- Бүх юм зүгээр, холын замдаа гарахад бэлэн байна гэж хэлж утсаа тавингаа, байцаагчаас пасспортоо авлаа.

Нөгөө хилийн албан хаагч мотоциклтэйгээ гадаа хүлээж байсан бөгөөд, намайг эхний суурингийн автобусны буудал дээр хүргэж өгөхөөр боллоо:

Суурин руу орох үед танхай байдалтай хажууханд сууж байсан цагдаа – Хөөе нааш ир гэж дуудлаа. Хүн бүр дарга хүн бүр атман. Ийм нийгэмд амьдрах үнэхээр хэцүү юмаа гэж бодогдлоо.

Очоод пасспортоо үзүүлтэл, хийх юмаа олж ядсан байдлаар миний пасспортыг нэг бүрчлэн үзэж гарлаа Маш олон оронд ийм байдал давтагдаж байсан бөгөөд үүний эцэст юу хүлээж байгааг мэдэж байсан ч, юу ч мэддэггүй царайлаад гараа сарвааж пасспортоо авъя гэлээ. Тэрээр хуруугаараа МӨНГӨ гэсэн дохио өгсөн ч, өө олдоогүй намайг яаж ч нээнтэглэж чадахгүй байлаа.

Буцаад мотоцокл дээрээ суугаад сууринруу орлоо. Мотоциклээс буух үед жолооч надаас мөнгө нэхлээ. Манай залуус түүнтэй үнэ тохироод, буцаж тэнд очиход төлнө гэж мэдэж байсан тул татгалзлаа. Хүн бүр давхар ажилах гээд байдаг үнэхээр төвөгтэй юмаа гэж бодогдлоо.

Нийтийн зохион байгуулттай тээвэр гэж байхгүй байсан бөгөөд нөгөө л Африк ТАXЬ буюу хуучны ПЭГЭО машинд 10уулаа чихэлдэхээр боллоо.

ХЭДЭН ЦАГИЙН ӨМНӨ.

Сиэрра Лэоний Фрээтовн хот

Нарлаг бааз дээр мартсан Монгол улсын тугаа эргэж аваад, цувааны эхний машин хотоос гарч хүлээж байсан бөгөөд хойноос нь очоод зогслоо.

-Яанаа дахиад би ганцаараа, энэ бүхэн итгэмээргүй юм. Ийм хурдан цаг хугцаа өнгөрч байна гэж үү, болдогсон бол тэдэнтэйгээ сарын дараа буцах юмсан. Тэгээд л хэвийн амьдрал. Харин одоо манай залуус намайг ганцааранг нь саяхан зэвсэгт мургулдуун болсон газар буулгаад буцаад явна.

Бүтэн сар гаруй амрахдаа буцаад хязгаааргүй замд гарахгүй юм шиг мартсан байлаа. Энэ мөчөөс гудамжны хоол, хаамгаалтгүй газар, бас виза энээ тэрээ гээд бөөн бэрхшээлүүдийг ганцаараа шийдэх болж байдаг.

Манай ХҮН бичигтэй цагаан машин Баатар захирагчтай машины араас зогсож, бүгд буулаа. Би араас буутал хөл чичрээд хамаг бие эвгүй болчихлоо.

Тариа харшлах эсвэл дэпрэссд орох үед болдог шинж тэмдгүүд байсан тул яаралтай суулаа. тэд хойноос

- Амай зүгээр үү? Чи өнөөдөр явж чадах уу? гээд санаа зовж байлаа.

-Сонин юм, миний төлөө санаа зовдог хүмүүстэй байх ямар гоё юм бэ!

-Тайвшруулах эм уух уу? гээд эмч цүнхнээсээ эм гаргаж өглөө. 2 машинд нэг нэг эмч байсан бөгөөд, халуун цай бас өглөө. Би эмийг уугаад замын хажуугийн хашлаган дээр суулааа. Хажуу хавийн Сиэрра Лэончууд намайг юу болсон юм болоо гэж гайхаж харж байлаа.

-Сонин юмуйлмаар санагдаад байх юм! гэхдээ болохгүй. Энд тэгэж намба алдвал манай залуус санаа зовчихно.

Би хашлаг дээрээс хэд гүнзгий амьсгалаад бослоо. Эмч хөвөнд спирт түрхээд өглөө. Голын суудал дээр хөвөнгөө үнэртээд суулаа.Аз болж карманд нэг ааруул олдлоо манай залуус сожоонийхоо ааруулыг бүгдийг нь бараг шавахаад надад өгсөн бөгөөд тэр нь миний аялалд ямар их хэрэг болох тухай би тэр үед төсөөлөөгүй юм.

Машины холбоогоор Баатар захирагч – Амай зүгээр байна уу? Энхболд – Зүгээр байна. Хөдөлгөөнөө эхлүүлье.

Ийнхүү бид дахин цуг хөдөллөө.

Миний бие маш муу байгаад тэд санаа зовж байлаа. Би толгой эргээд нүдээ анисан байсан бөгөөд залуусын яриаг сонсож байлаа.

Энхболд өөрийнхөө очсон туулсан улсуудаа тоолоод 40 гаргаж байлаа. Зөвхөн онгоцны буудалд хөл тависан улсуудыг ч оруулсан бөгөөд миний аялсан орноос их болоо шүү! гэж хэллээ.

Би тоглож байна даа гэж бодлоо.

Харин Бат-Эрдэнэ ямар охидууд хөөрхөн охидууд ямар нэртэй байдаг вэ! гээд миний эмзэг сэдвийг хөндчихлөө.

Би өвчтэй байсан хэрнээ тэд нарийн яриаг сонсож байгаад улмаар дундуур нь орж санал аа хэллээ. Бат-Эрдэн- ха ха, ингээд охидууд ярихаар зүгээр болчихдог гэнээ! гэж татаж унлаа. Би бааз дээр байхад байнга хошин зүйл яридаг байсан бөгөөд энэ удаа ч хамаг дэпрэсс арилгачихлаа.

Ийнхүү бид Сиэрра Лэоны үзэсгэлэнт байгалын хажуугаар явж байх үед нэг нь – Бидэнд ийм байгаль байсан ч болоосой!

Би энэхүү байгальд байхын тулд ямар үнэ цэнэ төлөх ёстойг ойлгож байсан бөгөөд – Та нар ийм ногоон байгальд байхын тулд борооны улирлаар төмпөнгөөр ус асгуулахад бэлэн үү? Бас ийм тогтвортой цаг агаартай газар элдэв өвчин шавиж, гээд ёстой зовнодоо. Хумхайтай шумуул зүгээр хүн байтугай буутай хүнийг хүртэл айлгадаг шүү дээ! Би сүүлийн хагас жилийн турш элдэв хорхой шавжинд хатгуулж, элдэв хоолны хордлог гээд ёстой зовж байна.

Монголын байгал маш сайхан, ганц хэцүү зүйл нь өвөл боловч, бусдаараа !!!

Ийнхүү бид явсаар нэгэн задгай газар зогслоо. Бодвол аюулгүйн үүднээс гээд замын хоёр талаараа ой модноос зайтайг сонгосон байх.

Бид маш эрт гарсан бөгөөд , би маш өлссөн байлаа. Надтай хамт 8 цэргийн албан хаагч нэг замч Сиэрра Лэоний залуу байсан юм. Хоолны саванд Пизза болон хуушуурууд байлаа.

Би хуушүүрнаас авж идэнгээ. -Яая энэ хуушүүрны тухай ямар их мөрөөдөж байв аа. Нэг хуушууранд байгаа их хэмжээний махыг зарим үед хэдэн өдөрт ганц хүртэж байж билээ. Энэ мөчид сүүлийн удаа сайн идэж авъя, гэхдээ хоол гэдэг бол ихийг идсэн ч маргааш өлсөх тул тиймч үр дүнтэй биш байлаа.

Дахиад энэ хоолоо хэзээ идэх болоо!

Энэ замаар явж байгаагүй тул Манай залуус газрын зурган дээрээс зөв замыг олохыг хичээж байлаа.

Хажуугаар жижиг Пэгэот машин өнгөрлөө.

- Хараа миний унаа ирж байна! гэж хэлэх үед бүгд инээлдлээ. Үнэхээр энэ мөчид ерөнхийлөгчийн дайны хамгаалттай, өндөр зэрэглэлийн зочин шиг байгаа ч хэдхэн цагийн дараа харанхуйгаар ганцаараа зутгэн гэсэн бодол толгойд орсон хэвээрээ байлаа.

-Яанаа. үнэхээр үлдмээр байна.

Манай залуус намайг дахиад хэд хоног амраад авах тухай өмнө хэлж байсан ч, миний Албаны пасспорт ДХЛ-ээр ирсэн өдрөс шууд цунхээ баглсан юм. Хязгааргүй зам намайг хулээсээр л.

Ийнхүү бид явж байхад замын дагуу хэд хэдэн хаалтууд байлаа. Өмнө жирийн тээврийн хэрэгслэлд байх үед цагдаа зогсоож бичиг баримт шалгахаас авахуулаад, цунх нэгждэг байсан бол эн удаа тэд ёсолж байлаа. Бид тэрхүү хаалтууд дээр хааяа зогсож хилийн пост хэр хол байгааг давхар лавлаж байлаа. Африкт хилийн пост гэдэг манайхтай адил биш, зарим үед зүгээр өнгрөөд гарчихсан байх удаа тохиолдож байсан юм.

Ийнхүү Сиэрра Лэон улсын хил дээр UN-ий хоёр машин зогсож би пасспортоо аваад Imigration дээр орлоо. 8 бүрэн зэвсгэлсэн байлдагчийн хамт ирсэн тул тэр хавийхан их сонирхож байлаа.

Хилээр гарах хүн нь ганц.

Өмнө Анголын төрийн хамгаалттай хил давж байсан ч тухайн үед цэрэг бус нэг машин 6 цагдаа байсан юм.

Тоо нэмэгдээд л !

Ийнхүү төвөггүй тамгаа даруулаад хилийн хаалтан дээр ирлээ. Тэд хаалтаа нээж бид Гуйнэа улсын хил дээр ирлээ.

Либэриад Сиэрра Лэон улсын виза авч байхад нэгэн сонин уншсан бөгөөд Гуйнэа улсад цалингаа аваагүй цэргүүд бослого гаргасан гэж байсан юм. Харин Сиэрра Лэонд байхад Гуйнэа улсын Цэрэг цагдаагийхан хоорондоо байлдаж хэд хэдэн хүн амь үрэгдсэн гэсэн тул, ийм нөхцөлтэй байгаа улсруу ганцаараа явах болж байна даа гэсэн бодол өмнө машинд байхад бодогдсон юм.

Угаасаа баахан онцгой байдалтай улсуудын дайрж өнгрөөд арай гэж манай цэрэг залуус дээр ирсэн байсан хүн буцаад онцгой бүсрүү орох ямар байдаг тухай надаас уөөр мэдрэх хүн цөөн болов уу. Тэгээд ганцаараа.

Хилийн пост дээр бид буухад Гуйнэа улсын хилийн цэрэг, Гэндарм гээд баахан төрөл бүрийн хувцас өмссөн хүмүүс байлаа.. Цэрэг ёсоор бие биэнтэйгээ ёслоод. Намайг эхний суурин хүргэж өгөх тухай асуулаа.

Тэд төврүүгээ залгаж асуутал татгалзсан хариу өгсөн тул, манай залуус нэгэн мотоциклтэй залуутай үнэ тохиролцож намайг хүргүүлэхээр боллоо.

Энэ мөчөөс би ганцаараа явахааар боллоо. хэд хэдэн зураг дарсан бөгөөд, Гуйнэагийн албан хаагчид дургүйцсэн ч суулдээ цуг зураг аа авахууллаа. Манай эхний машин буцах үед бүгдэнд баярлалаа гэж хэлээ. Улмаар Баатар захирагч намайг нэг хацар дээр үнсэж- За болгоомжтой, сайн яваараа! гэж захилаа. Хамгийн сүүлд өмнөд Африкын манай циркчид сайн яваараа гэж үнсэж байсан санаанд орлоо.

Миний нүднээ нулимс гарах гэсэн боловч- Болохгүй шүү! сул талаа харуулах юм бол тэд санаа зовж эхэлнэ гэж бодсон тул нулимсаа бариж хилийн нэгэн цэргийн мотоцикл дээр сууж ганцаардлын замдаа эргэж харалгүй гарлаа.

Монгол Улсын Батлан Хамгаалах салбарын нүүр царай болсон. Монголын Ард Түмний аюулгүйн баталгаа , Монгол Улсын Зэвсэгт хүчний залуус та бүхэндээ миний хэцүү аялалын нэгээхэн хэсэгт гэр бүл, найз нөхөд минь болж. Дахин хэзээч мартагдахааргүй дурсамж үлдээсэн та бүхэндээ ажил албаны өндөр амжилт хүсэж, гэр бүл аж амьдралд тань сайн сайхан бүхнийг хүсэн ерөөгөөд дахин баярлалаа гэж хэлмээр байна.

МОНГОЛ УЛС МАНДАН БАДРАГ.

Та бүхэнтэйгээ өнгрөөсөн сар гаруй хугцааг би байнга санаж байх болно шүү!

Share on Facebook