Amai The Mongol | Around The World Mission

/ Миний тэмдэглэлүүдийн өмнөх хэсгийг уншиж байж үргэлжлүүлэхээ битгий мартаарай !/

Би маш өлссөн бөгөөд ус ч дууслаа. Тэндхийн цайны газар хоол байгааг асуулаа. Энд Касава гэдэг хоол хүн бүр иддэг юм. Нэгэн ургамлын үндсийг хатааж, үйрүүлээд гурил шиг болгоно. Дараа нь буцалсан усанд бага багаар хийж жанхуу болгож байгаад хатууруулна. Амтаараа яг юутай адил гэж хэлэх хэцүү ч гурилтай төстэй гэж ойлгож болно. Ямар үнэтэйг асуутал 500 Франк гэлээ. Тэрхүү касавагаа гол төлөв загасны махтай холиж эсвэл консэрвтэй холиж иднэ.

Касавагаа тэд навчинд ороогоод хадгалж, авч явдаг юм, хэсэг хугацааны дараа мантуутай төстэй болдог.

Өмнө байсан үнээс 2 дахин их байлаа. дунджаар 1$20ц юм. Юмны үнэ өөрчлөгддөг тухай хүмүүс яриж байсан юм. Африк тивийн хамгийн үнэтэй улсад хөл тавьж байгаадаа бага зэрэг санаа зовж байлаа. Би хувьдаа ажил хийхгүй зөвхөн гэр бүлийн туслалцаан дээр, тэгээд саяхнаас уншигчдийн дэмжлэгээр аялалаа үргэлжлүүлж байгаа тул санхүүгийн тооцоогоо маш сайн хийж байх хэрэг гардаг юм.

Аялалын үед хоол, унаа, буудалдаа зардлаа хэмнэдэг ч интэрнэтэд бичлэгээ байрлуулахад ямарч зардал байсан хамаагүй зарцуулдаг юм. Нэг тэмдэглэл гэхэд дор хаяж 2-3 цаг зарцуулдаг гэж бодход хэдий хэмжээний зардал гарч байгааг та бүхэн ойлгоод санхүүгийн дэмжлэг үзүүлж чадахгүй ч сэтгэл санааний дэм өгж байгаад би маш их баяртай байгаа юм.

Би касавагийн хэмжээг асууж нэгийг аваад сүүлийн үлдсэн загасны консэрвээ задаллаа. Тухайн үед өлссөн байсан тул консэрвээ халааж болох тухай бодсончгүй.

Намайг ганцаараа алхаад ирсэн гэсэнд хүмүүс итгэж өгөхгүй байлаа. Хаанаас ирсэн гэсэн асуултанд Монгол гэж хэлхэд ямарч өөрчлөлт ажиглагдсангүй, хэнд ч энэ улсийн тухай ойлголт байсангүй

-Үүгээр жуулчид өнгөрдөг үү?

-Машинтай хүмүүс хааяа, бас дугуйтай хүн нэг удаа өнгөрсөн, алхаагаар яваа хүн eрөөсөө хараагүй юм байна! гэлээ

миний араас 20 минутийн дараа 7-8 хүн цүнх үүрсэн замын дагуу ирж байлаа. Нзамбигаас гэж тэд хэллээ.
Тэнд анхны алхаа жуулчинд гээд хаанаас ч юм бvтээлэг хутга сэрээ бэлдчихлээ.

-Энэ чинь Рэсторанд байна уу! гэсэн сэтгэгдэл төрлөө.

Өөрийнхөө туулсан 7 км газраа бодоод 2$үнэтэй пивоор гэдсээ шагналаа.

Африкийн зарим газар хоол олдохгүй ч пиво байгаад гайхсан хэвээрээ байлаа. Тэрхүү касаваг загaсанд дүрж идээд, пивоор дарууллаа. Тухайн үед Пиво гэдэг ямар сайхан зүйл байдгыг бодож байсан ч Монголчууд СОГУ-г хэтрүүлэн хэргэлснээс Пиво, Kлуб , Бар гэдэг чөлөөт цагаа өнгөрүүлж болдог газруудын талаар муу ойлголттой болсон тухай бодогдлоо.

Касавааны үлдсэн хэсгийг цүнхэндээ хийгээд Франц ёсоор Fiestа хийлээ.

Францчууд өдрийн хоолоо идсний дараа цаг гаруй унтаж амардаг юм, түүнийгээ fiestа гэж нэрлэнэ. Энэ уламжлал Францын колон байсан орнуудад бас байдаг юм. 12-15 цагийн хооронд хэн нэгэн үрүү ажлын талаар ярих бvдүүлэгт тооцогддог. Ихэнх нь утacаа унтраагаад амарч авдаг.

Надад утас байгаагүй ч нүд өөрийн эрхгүй анилдлаа. Нутгийн загварын сандал дээр хэсэг дуг хийгээд авлаа. Энд майхнаа зоогоод унтах уу цааш 10 км үргэлжлүүлж алхах уу, гэж бодсоор байлаа.

Хүмүүс хажууд цуглаж намайг ажигласаар. Хажууд баг зэргийн англи хэл мэддэг залуу ирж яриа өдлөө. -Эндээс ПК12 гэдэг Габоны эхний тосгон хүртэл 10км, тэндээс НдиНди суурин хүртэл 17 км. замаа дагаж явахдаа салаа замын барууныг нь сонгоорой! гэж шороон дээр зурж байхад өмнөх өдөр 2 замын голд толгой эргэсэн санагдлаа

Гэнэт биед хүч орж цүнхээ үүрлээ,- Ингээд л явах гэж байгаа юм уу? гэж тэр асуулаа. Аялаж байхдаа шийдвэл шууд хөдөлдөг зуршилтай болсон юм.

Хэн нэгэн миний хамгаалалтын модыг туусан байсан тул, шинийг олох хэрэг гарлаа.

Монголын хээр явж байхад холын хол харагдаж, дараагийн айлд хэр явж байж хүрэх барагцаа мэдэгддэг бол энд ширэнгэн ойн дунд хэдэн алхмаас цааш ямарч төсөөлөл байхгүй байлаа.

Нутгийн залуус шиг айдас бараг үгүй болж эхэллээ.

Явсаар.

Дэлхийн экватороос 400км зайнд байгаа тул маш халуун, бишээ бүхчим халуун! нар яг дээр, хааяа ширэнгэн ой руу орoход сүүдэр тусч багa зэргийн сэрүүн оргино, гэхдээ бүхчим хэвээрээ!

хэдийгээр маш олон шимэгч элдэв нисдэг хаздаг биетүүд байсан ч шортноос өөр хувцас өмсөхийн аргагүй. Ямар сайндаа гаагаагаа бас тайлаад шууд шортоо өмслөө. Гагаа хөлснөөс болж нороод маш чийгтэй санагдаад байсан юм.Бас үнэртэй!!!!!!

Майк хөлсөнд норсоор байгаад үнэр улам их боллоо бас урагдлаа, халуун оргиулахгүй гээд алчуураа норгоод хүзүүндээ тавилаа. Нуруун дээр байгаа 20 кг цүнх мөрийг баг зэрэг зүлгэж эхэллээ.

Цүнхний оёо 20 кг даахаа больж нэг нэгээр салж байлаа, тэгэх болгонд зогсож уяануудыг Монголчилж эхэллээ.

Эргэн тойронд ямарч хүнгүй, зэрлэг байгаль.

Хэзээ нэгэн цагт гэртээ хариад өвлийн хүйтэн өдөр Халуун тропик зэрлэг ойгоор айхгүй ганцаараа явж байснаа санаад -Залуу байхдаа зоригтой байждээ гэж бодох байх.

Өглөө эсрэг зүгт явсан машины мөр надад ганц ч болов найдлага өгч байлаа. Өмнө 27 км газар Яaгаад ч юм хойноос ачааны машин ирж байгаа чимээ байнга сонсогдоно, магадгүй модны салхинд хийсэхдээ тийм чимээ гаргаж байсан юм болов уу?

Би Монголын түүх соёлыг багаасаа сурч, бардам байж сурсан тул энэхуү аялалын бүхий л үед хүмүүст -Би Монгол, тиймээс надад айдас байхгүй гэж хэлж байлаа.

Тэр ширэнгэн ойн яг гол үед 00-ийн санаа төрлөө! Байж болох хамгийн тэнэг үе байна даа гэж бодоод 4 тийш харж амжууллаа.

Энэ удаад 10 км төвөггүй маш хурдан өнгөрч буй санагдлаа. байнгa юм бодсоор байгаад сүүлд юугаа бодохоо ч мэдэхээ байлаа. Миний хөл АВТОПИЛОТ дээр байсан тул зогсолтгүй яваад байлаа.

Нэг хэсгийг өнгөртөл Габон улсын туг харагдлаа.

Ура! газрын зураг дээрээ 34 дэх улсыг нэмж байгаадаа баяртай байлаа.

Африкийн ихэнх орнууд хуучин колончлолд байсан тул хил хязгаарын тухай ойлголт харьцангуй, нутгийн хүмүүс өөрсдөө аль улсын нутагт амьдарч байгаагаа бараг мэддэггүй. Ази, Eвроп шиг улсууд үндэс угсаагаараа хил хязгаар тогтоогдоогүй тул явж байтал дараагийн улсад аль хэдийнээ ороод ирсэн байх явдал их юм.

Тэр мөч хүртэл Габоны туг ямар байдаг тухай төсөөлөл ч байсангүй. Би маш олон орноор аялсаар байгаад сүүлдээ энэ олон тугийг ялгахаа больсон.

тугны өмнө баруун тийш НдиНди явдаг зам харагдлаа. Гэхдээ нэг өдөрт 17 км гаруй газрыг туулсан тул болоо гэж бодлоо.

Тэр тосгоны саравчинд хөгшин хүн тэгээд хэдэн залуус сууж байлаа.хэлийг нь мэдэхгүй ч ойр зуур бие биенээ ойлголцлоо. Хөгшнөөс- Энд майхнаа зоогоод хонoж болох уу? маргааш Ндинди явах бодолтой байна. -Тэг тэг! гээд саравчиндаа зай заж өглөө.

Маш их ядарсан байсан тул хэсэг суухаар шийдлээ. Тэнд сууж байсан хүн бүр шүүртэй төстэй зүйлээр биедээ суусан ялааг үргээж байлаа. Миний өмнө мэдээлэл авсан Филариа ялаанууд биенээс салахгүй байлаа. Суух болгонд алaхаас өөр аргагүй.

Энэ ялаа биед өндгөө хаяах юм бол халдварт өвчин тусна, Ялаа болгон халдвар тээдэггүй ч өвдөх магaдлал ихтэй.

Би бас нэг ялааны алуур бэлдээд алж гарлаа. Халдвар тусах юм бол Нотэзин гэдэг эмээр эмчилдэг бөгөөд сураг сонcoxод тийм ч сайхан дурсамж үлдээдэггүй гэсэн.

Бас БОТ ялаа гэж байсан бөгөөд тэд өндгөө хувцсанд хаяж, тэр хувцасыг өмсөх vед биенд өндгүүд нь нэвчиж улмаар биенээс нарийн өт цухуйх жишээтэй! Малавид байхдаа Норвэгийн нэгэн залуу ийм төрлийн өтөөр өвдсөн байсан, хөлний зарим хэсгээс утас шиг нарийн хорхойнууд цухуйж байсан юм. аз болж өнөөг хүртэл аль нь ч надад тусч байгаагүй юм гэхдээ бvх юм урд!

Ангол улсад байхад найз Гинга намайг баруун эргээр Африкийн хойшоо явж байгааг мэдсэн тул витаминий комплэкс, антибиотик тэгээд шимэгч хорхой устгадаг эмнүүд өгсөн байлаа. Энд ийм их ялаа хараад тэрхүү шимэгч устгадаг эмийг уухаар шийдлээ.

Маш их ядарсан байсан тул майхандаа ороод унтлаа. 19 цагийн vед сэрэхэд суурингийн хүмүүс майхны хажууд саравчин доор гал тулээд сууж байлаа. Зарим хүмүүсийн амьдрал гэж сонин байх юмаа гэж бодлоо. Эдгээр хүмүүс өдөрт усанд явах тэгээд өөр ямар ажил байдаг юм болоо гэж бодлоо.

Тэд намайг өлсөж байна уу гэж асуух үед би маш өлссөн байсан тул Касавагаа гаргаж ирээд идлээ. Ямарч амтгүй, зүгээр гурил идэж байгаа мэт. Тэд өрөөнөөсөө хатаасан загас өглөө. Түүнийг идэх гэж амандаа хийтэл лав нэг сая яс аманд ороод гацлаа. Би загсанд дургүй ганц шалтгаан нь яс юм.

Би загаснаас татгалзлаа. Хүмүүс хийх юмаа олж ядаж байсан тул Монголынхоо үндэсний урлагийн гайхамшиг хөөмийгөө үзүүллээ. Тэд хэзээ ч ийм гайхамшгийг vзэж байгаaгүй тул миний ам уруу ямар нэгэн хөгжим байж магад гэж харж байлаа.

Сүүлд Амайдаж үзүүлтэл нэг банди босоод бүжиглэж эхэллээ.Африкчууд хөгжимд маш их мэдрэмжтэй хүмүүс, хаанч байнa бүжиглэхэд бэлэн. Ичнэ гэж байхгүй.

Тэдэнтэй хэсэг сууж байгаад майхандаа орж унтхаар шийдлээ. Маргааш аялалын сүүлийн хэсэг, хамгийн хэцүү зам хvлээж байгааг тухайн үед мэдэхгүй байлаа.

Миний тэмдэглэлүүдийг Монгол Кирилл үсэгт хөрвүүлж байгаа Ганбаяр, Энхбаатар, Энхтайван болон сайн дураараа кирилд хөрвүүлэхэд тусалж байгаа Түрк Улсын Анкара хотод сурч буй Чулуунбаатарт маш их баярлалаа! Та бүхний туслалцаа надад маш их хэрэгтэй байгаа шүү!

________________________________________________________
крилл руу хөрвүүлсэн CHUK@

Share on Facebook